راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٥٤٢

مى‌فرمايد: وَ الْكاظِمِينَ الْغَيْظَ فرمود: من خشم را فرو خوردم، كنيز گفت: وَ الْعافِينَ عَنِ النَّاسِ«٤٨٠»، فرمود: خدا از تو درگذرد، عرض كرد: وَ الله يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ، فرمود: برو، تو براى خدا آزادى.»«٤٨١»

صاحب كشف الغمّه مى‌گويد: نقل شده است: «آن حضرت غلامش را دو مرتبه صدا زد و او جواب نداد و بار سوم جواب داد، حضرت فرمود: پسرم آيا صداى مرا نشنيدىي عرض كرد: چرا شنيدم، فرمود: پس چرا جواب مرا ندادىي گفت: چون از طرف تو در امان بودم، گفت: سپاس خداى را كه غلامم را از من در امان داشته است.»«٤٨٢»

فصل‌

مى‌گويم: اين بخش كتاب را با نقل مجموعه حقوقى كه بر انسان لازم است، بنابر آنچه صدوق- رحمه الله- در كتاب من لا يحضره الفقيه از امام زين العابدين (ع) نقل كرده است، به پايان مى‌بريم.

اسماعيل بن فضل از ثابت بن دينار از قول سيد العابدين، على بن الحسين بن على ابن ابيطالب (ع) نقل كرده است كه آن حضرت فرمود:«٤٨٣» «بالاترين حقى كه خداى تعالى بر تو دارد آن است كه او را بپرستى و هيچ چيز را شريك او قرار ندهى. در صورتى كه اين كار را از روى اخلاص انجام دهى، خداوند بر خود لازم مى‌داند تا امر دنيا و آخرت تو را كفايت كند.