«٢٠» بنابراين هر كه بيش از آنچه از خود گذشت مى‌كند، از ديگران بخواهد. اين آيه در موردش صادق است. كوتاهى در عيب‌پوشى و يا سعى در فاش ساختن آن، بيمارى مزمنى است در باطن كه منشأ آن كينه و حسد است، زيرا شخص حسود و كينه‌توز باطنش از ناپاكى آكنده است ولى او خباثت را در باطنش نگه مى‌دارد و پنهان مى‌كند و تا فرصتى به دست نياورده است آشكار نمى‌كند و چون فرصتى يافت، رابطه قطع مى‌شود و شرم رخت بر مى‌بندد و باطن بروز مى‌كند و پليدى خود را بر ملا مى‌سازد و تا وقتى كه در باطن كينه و حسد دارد، دورى از وى بهتر است.

يكى از دانايان مى‌گويد: ظاهر پرخاشگر بهتر از كينه نهفته است و مهربانى شخص كينه‌توز فقط بر وحشت و ترس مى‌افزايد و هر كه در دلش كينه مسلمانى باشد، ايمانش ضعيف و كارش خطرناك و دلش ناپاك است و او شايستگى ديدار رحمت پروردگار را ندارد.

عبد الله بن جبير از پدرش نقل كرده كه مى‌گويد: من در يمن بودم و همسايه‌اى يهودى داشتم. از اخبار تورات برايم نقل مى‌كرد، تا اين كه از مسافرتى برگشت. من گفتم: خداوند پيامبر را ميان ما مبعوث كرده است و او ما را به اسلام دعوت كرده و ما هم اسلام آورده‌ايم و براى ما كتابى از جانب خدا آورده است كه تورات را هم تصديق دارد.

يهودى گفت: راست مى‌گويى. اما شما نمى‌توانيد قوانين آن را به پا داريد. ما در اوصاف آن پيامبر و امتش در تورات خوانده‌ايم كه براى مردى روا نمى‌داند از در خانه‌اش بيرون رود در حالى كه نسبت به برادر مسلمانش كدورتى در دل داشته باشد و از جمله نبايد سرّ او را كه به وى سپرده است، فاش كند و بايد آن را پوشيده دارد، هر چند دروغ گفته باشد، زيرا راستگويى در همه جا واجب نيست، همان طورى كه يك شخص مى‌تواند عيبها و اسرار خود را پنهان دارد هر چند كه نياز به دروغ گفتن باشد و نيز مى‌تواند اين كار

[٢٠] مطفّفين / ١ – ٤: واي بر کم فروشان، آنهايي که وقتي براي خود کيل مي‌کنند حق خود را به طور کامل مي‌گيرند اما هنگامي که مي‌خواهند براي ديگران کيل يا وزن کند، کم مي‌گذارند!