راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٥٣ - باب چهارم در آداب مهمانى

فرمود: «هر كه روزه‌دار بر برادر مؤمنش وارد شود و در نزد او افطار كند بدون اينكه او را از روزه‌دار بودن خويش مطّلع ساخته و منّتى بر او گذارد، خداوند ثواب يك سال روزه در نامه عمل او بنويسد.»«٢١»

غزالى گويد: «در صورتى كه (روزه مستحبى را) افطار نكند، بايد با بوى خوش و بخور و سخنان خوب پذيرايى شود، و بعضى گفته‌اند: سرمه و روغن هم هر كدام وسيله‌اى براى پذيرايى هستند.»

٤- اگر غذا شبهه‌آميز و يا مكان و فرش غير حلال است و يا در آن جا خلاف شرعى انجام مى‌گيرد، از قبيل استعمال ظروف نقره و يا مجسمه حيوانى بر سقف و يا ديوار نصب شده و يا شنيدن تار و تنبور و سرگرمى و نوعى از لهو و هرزگى و بازيچه در كار است، بايد از پذيرفتن دعوت خوددارى كند، زيرا همه اينها از مواردى است كه مانع اجابت و استحباب آن و موجب حرمت و يا كراهت آن مى‌شود همچنين اگر دعوت كننده شخصى ستمگر و يا بدعت گذار، يا فاسق و يا تبهكار بوده و يا كسى باشد كه به خاطر خودنمايى و فخر فروشى از روى اكراه مهمانى كرده است.»

مى‌گويم: «در كافى از امام صادق (ع) نقل شده كه فرمود: «شايسته نيست كه مؤمن در مجلسى بنشيند كه معصيت خدا مى‌شود و او قادر به جلوگيرى از آن نمى‌باشد.»«٢٢»

از هارون بن جهم نقل كرده‌اند كه گفت: «در حيره خدمت ابو عبد الله- امام صادق (ع)- بوديم موقعى كه آن حضرت نزد ابو جعفر (منصور) آمده بود، يكى از سران سپاه پسرش را ختنه مى‌كرد و غذايى فراهم كرده بود. مردم را دعوت كرد و ابو- عبد الله (ع) نيز از جمله دعوت شدگان بود. در اين اثنا كه آن حضرت كنار سفره مشغول غذا خوردن بود و جمعى با آن حضرت كنار سفره بودند. مردى آب خواست كاسه شرابى براى او آوردند وقتى كه كاسه را به دست آن مرد دادند، امام ابو عبد الله (ع) از سر