راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٤٩٨ - حقوق مسلمانان

اگر چه به يك دانه خرما باشد. داوود (ع) عرض كرد: پروردگارا! سزاوار است آن كه تو را بشناسد، اميد خود را از تو قطع نكند.»«٢٨٠»

از آن حضرت نقل شده است كه فرمود: «مبادا كسى از شما چنين پندارد كه چون مؤمنى را شادمان ساخت، تنها او را شاد كرده بلكه به خدا سوگند ما را خوشحال كرده، و به خدا سوگند كه رسول خدا را خوشحال كرده است»«٢٨١» و از آن حضرت نقل شده است: «هر كس به مؤمنى شادى رساند، خداى متعال از آن شادى، مخلوقى را بيافريند كه به هنگام مردن، از او ديدن كند و بگويد: اى دوست خدا مژده باد تو را به كرامت و رضوان الهى، سپس همواره با او باشد تا او داخل قبر شود و در قبر نيز همان سخن را بگويد و چون از قبر برانگيخته شود با او ديدار كند و همين سخن را به او بگويد و بعد در هر ترس و بيمى همواره با او باشد و او را مژده دهد و اين سخن را بگويد. پس آن مؤمن از وى بپرسد خدا تو را رحمت كند، تو كيستىي گويد: من آن شادى هستم كه به فلان مؤمن بخشيدى.»«٢٨٢»

در زمينه اين احاديث، اخبار ديگرى قبلا گذشت كه شمار آنها زياد است.

غزالى گويد: و از جمله حقوق برادران مسلمان آن است كه از بيماران ايشان عيادت كند، و در اثبات اين حق و برخوردارى از امتياز آن، شناخت خدا و مسلمان بودن كافى است. ادب عيادت‌كننده آن است، كه مدّت نشستن نزد بيمار را كوتاه كند و كم بپرسد و اظهار دلسوزى كند و براى بهبودى مريض دعا كند و به جاهايى كه بايد از نظر او پوشيده بماند ننگرد در وقت اجازه ورود نبايد مقابل در منزل بايستد بلكه بايد به آرامى در بزند و وقتى كه مى‌گويند: كيستي نبايد بگويد! من، و نگويد: اى پسر! بلكه حمد و تسبيح بگويد.

رسول خدا (ص) فرمود: «عيادت كامل بيمار آن است كه فردى از شما دستش را روى پيشانى و يا روى دست بيمار بگذارد و از حال او بپرسد»، «و كمال درود شما بر