از امام باقر (ع) نقل شده است كه فرمود: «هر گاه خواستى بدانى كه خيرى در تو وجود دارد يا نه، به قلبت نگاه كن اگر اهل طاعت خدا را دوست مى‌دارى و اهل معصيت را دشمن مى‌دارى، پس خيرى در تو هست و خدا تو را دوست مى‌دارد و هر گاه ديدى اهل طاعت خدا را دشمن مى‌دارى و اهل معصيت را دوست مى‌دارى، پس خيرى در تو نيست و خدا تو را دشمن مى‌دارد و هر كسى با دوستش محشور است.»«٤٨»

و از آن حضرت نقل شده است كه فرمود: «اگر مردى براى خدا با ديگرى دوست شود، خداوند به خاطر دوستى‌اش با آن ديگرى، او را اجر و ثواب دهد، هر چند طرف محبّت در علم خدا از اهل دوزخ باشد، و اگر مردى براى خدا مرد ديگرى را دشمن بدارد، خداوند به خاطر بغضش با آن ديگرى او را اجر و مزد دهد هر چند كه شخص مورد بغض در علم خدا از اهل بهشت باشد.»«٤٩»

از امام صادق (ع) نقل شده است كه فرمود: «دو نفر مؤمن هرگز با هم ملاقات نكرده‌اند، مگر آن كه هر كدام از آنها علاقمندتر به برادر دينى‌اش بوده بهترين آنهاست.»«٥٠»

٤٧ و ٤٨ – کافي، ج ٢، ص ١٢٦، شماره ٨ و ١١.

[٤٩]- همان مأخذ، ج ٢، ص ١٢٧، شماره ١٢، اين در صورتي است که کوتاهي نکرده باشد و مستند به گمراهي و ناداني او نباشد مانند کساني که گمراهي را دوست مي‌دارند و گمان مي‌کنند که براي خداست، زيرا اين دوستي به خاطر تقصير محض ايشان از بررسي دلايل و اتّکاي آنها به پيروي از پدران و تقليد نياکان و تبعيت از هواهاي نفساني است، بلکه او مانند کسي است که منافقي را دوست بدارد که اظهار ايمان و عمل شايسته مي‌کند ولي در باطن منافق فاسق است و حال آن که او را به خاطر ايمانش و صلاح ظاهري‌اش براي خدا دوست مي‌دارد؛ و بدين جهت ثواب و اجر مي‌برد، همچنين در مورد دوم؛ اکثر مخالفان شيعه با ايشان دشمني و کينه مي‌ورزند و گمان مي‌کنند که براي خداست و چنان که مي‌دانيد آنها در اين کار مقصّرند و امّا کسي که ببيند شيعه‌اي از مخالفان تقيه مي‌کند و به عقايد و اعمال ايشان تظاهر مي‌نمايد و چيزي که دليل بر شيعه بودن او باشد از او نبيند و نشنود با اين همه با او دشمني ورزد و لعن کند، ثواب و اجر برده هرچند شخص مبغوض از اهل بهشت و به خاطر تقيه‌اش در نزد خدا مأجور باشد: (اين علاّمه مجلسي – رحمه الله – است).

[٥٠]- همان مأخذ، ج ٢، ص ١٢٧، شماره ١٥.