كن به طورى كه نه ذلّتى براى ايشان باشد و نه هيبتى از ايشان براى تو. با احترام برخورد كن نه با تكبّر، و با تواضع باش بدون ذلّت و خوارى. در تمام امور ميانه‌روى را رعايت كن، زيرا افراط و تفريط در كارها نكوهيده است. به دو طرف خود نگاه مكن و زياد هم چشم ندوز و در كنار اجتماعات توقّف مكن. هر گاه مى‌نشينى، شتابزده ننشين و از درهم كردن انگشتان خوددارى كن، با ريش و انگشترى‌ات بازى نكن، لاى دندانهايت را خالى مكن انگشت داخل بينى مبر و زياد آب دهان نينداز و به انداختن آب بينى و راندن مگس از صورتت و دراز كردن پاها و خميازه كشيدن در نزد مردم، در نماز و جاهاى ديگر خودت را مشغول مكن. بايد مجلس تو هدايتگر و سخنت منظّم و مرتّب باشد و به سخن خوب آن كسى كه با تو سخن مى‌گويد بدون اظهار تعجّب زياد، گوش فرا ده و از او درخواست تكرار مكن. از سخنان خنده‌آور و نقل داستانها خوددارى كن و از علاقه زيادت به فرزندان، كنيز و شعر و كتابى كه نوشته‌اى و ساير ويژگيهايت سخن مگو. چون زنان آرايش مكن، و چون بردگان خودت را خوار و سبك نگير، و از به كار بردن سرمه زياد و مصرف روغن فراوان خوددارى كن. در خواسته‌هاى خود پافشارى مكن و كسى را وادار به ظلم نكن و به زن و بچه‌ات مقدار ثروتت را اعلام نكن تا چه رسد به ديگران، زيرا اگر آنها بدانند كه تو كم‌ثروتى در نظرشان خوار مى‌شوى و اگر تو را ثروتمند ببينند هرگز ثروتت رضايت ايشان را تأمين نخواهد كرد و بترسان آنها را بدون آن كه با خشونت و تندى همراه باشد با آنها به نرمى رفتار كن بدون آن كه ضعف و ناتوانى از خود نشان دهى و با كنيز و غلامت شوخى نكن كه وقارت مى‌ريزد و هر گاه با كسى در ستيزى با وقار باش و از نادانى خوددارى كن و از شتابزدگى بپرهيز و درباره دليلت بينديش. زياد با دستهايت اشاره نكن و به كسان پشت سرت زياد نگاه نكن و با تكيه به زانوهايت منشين. هر گاه خشمت فرو نشست سخن بگو و هر گاه پادشاه تو را مقرّب ساخت نسبت به او چون كسى باش كه بر سر نيزه قرار دارد و اگر با تو انس گرفت از دگرگونى او نسبت به خود ايمن مباش و با او چون كودكى مدارا كن و آنچه را كه او دوست دارد بر زبان بران و مبادا لطف او تو را، وادار به دخالت در كارهاى او و زن و فرزند و سپاهش كند هر چند كه از نظر او شايستگى چنين دخالتى را داشته باشى زيرا