راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ١٤ - كتاب آداب غذا خوردن

[٢١] كافى ج ٦ ص ٢٧٠ در كتاب نهايه در اين حديث آمده است : ((من در حالى كه تكيه كرده باشم غذانمى خورم )) در زبان عربى به كسى مى گويند تكيه داده است كه روى فرش درست و استوار نشسته باشد اما توده مردم تكيه دهنده به كسى مى گويند كه در نشست خود به يك طرف متمايل بوده و روى نيمى از بدن تكيه كرده باشد تاء در كلمه ((متكئا)) عوض از واو است واصل آن از وكاء يعنى چيزى كه با آن سركيسه وغيره را مى بندند گرفته شده است معناى حديث چنين است : گويى كه او با نشستن روى فرشى كه زير او قراردارد نشيمنگاه خود را به آن بسته است معناى حديث چنين است : من وقت غذا خوردن چنان استوار نمى نشينم مثل كسى كه مى خواهد زياد بخورد بلكه كم مى خورم بنابراين نشست من موقتى است اما كسى كه معناى اتكاءرا بر انحراف به يك طرف بدن حمل كرده بر اساس روش طبى توجيه كرده است زيرا در آن صورت غذا درمجارى خود بسادگى پايين نمى رود و گوارا نمى شود و چه بسا كه اذيت هم مى كند مولف (مرحوم فيض ) در كتاب وافى پس از نقل

[٢٢]- همان ماءخذ ص ٢٧٢ شماره ٨