راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ١٥ - كتاب آداب غذا خوردن

باشد. چند لقمه‌اى فرزند آدم را بس است كه توان او را حفظ كند، اگر نه يك سوّم (ظرفيت شكم) براى غذا و يك سوم براى آشاميدنى و يك سوم براى نفس كشيدن.»«٢٣»

لازمه چنين نيّتى آن است كه دست به طرف غذا دراز نكند، مگر وقتى كه گرسنه باشد. بنابراين يكى از چيزهايى كه بايد پيش از غذا خوردن وجود داشته باشد گرسنگى است. وانگهى شايسته است پيش از آن كه سير شود از غذا خوردن دست بكشد، كه هر كس اين كار را انجام دهد از پزشك بى‌نياز باشد. سخن درباره كم خوردن و كيفيّت تدريجى كم خورى، در كتاب سركوب كردن ميل به غذا در بخش مهلكات خواهد آمد.

مى‌گويم: در مصباح الشّريعه«٢٤» از امام صادق (ع) نقل شده است كه فرمود:

«كم خوردن در همه حال و نزد همه اقوام پسنديده است، زيرا كه هم مصلحت ظاهرى دارد و هم مصلحت باطنى.» چهار نوع از خوردنيها ستوده است:

١- به اندازه ضرورت ٢- به قدر آمادگى ٣- به مقدار روزى خدا دادى ٤- به اندازه‌اى كه رمقى باشد.

اما اندازه ضرورت براى برگزيدگان است و مقدار آمادگى، از آن پرهيزگاران شب زنده‌دار، و اندازه روزى خدا داده براى متوكلان، و به مقدار رمق براى مؤمنان و هيچ چيز براى قلب مؤمن زيانبخش‌تر از پرخورى نيست، زيرا پرخورى دو پيامد دارد:

يكى قساوت قلب و ديگرى انگيزش شهوت. گرسنگى خورش مؤمن و غذاى روح و طعام قلب و تندرستى بدن است. رسول خدا (ص) فرمود: «هيچ ظرفى را فرزند آدم پر نكرده است كه بدتر از شكمش باشد.» حضرت داوود (ع) فرموده است: «آن لقمه‌اى كه از روى نياز خورده مى‌شود،«٢٥» نزد من بهتر است از بيست شب عبادت.» پيامبر (ص)