راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ١٥٤ - نهم، در نافرمانى زنان،

برمى‌گردد: يكى از آنها مردى است كه بر زنش نفرين مى‌كند در حالى كه نسبت به زنش ستم روا مى‌دارد، گفته مى‌شود: مگر ما امر آن زن را در اختيار تو قرار نداديمي»«٧٦» غزالى گويد: «مقصود از اين مطالب بيان آن است كه طلاق امر مباحى است و خداوند متعال هم در جدايى و هم در ازدواج وعده بى‌نيازى داده و فرموده است:

وَ أَنْكِحُوا الْأَيامى‌ مِنْكُمْ وَ الصَّالِحِينَ من عِبادِكُمْ وَ إِمائِكُمْ إِنْ يَكُونُوا فُقَراءَ يُغْنِهِمُ الله من فَضْلِهِ«٧٧» و فرموده است: وَ إِنْ يَتَفَرَّقا يُغْنِ الله كُلًّا من سَعَتِهِ«٧٨».

چهارم، راز زنش را نه در طلاق فاش كند و نه در ازدواج، زيرا درباره فاش كردن راز زنان در خبر صحيح وعده عذاب بزرگ داده شده است.«٧٩»

از يكى از صالحان نقل شده است كه مى‌خواست زنش را طلاق دهد، پرسيدند چه چيز دل تو را نسبت به او بد كردي گفت: آدم عاقل، پرده از راز همسر خودش بر نمى‌دارد و پس از آن كه او را طلاق داد، پرسيدند: چرا او را طلاق دادىي در جواب گفت: مرا چه كار به زن ديگرىي! اين بود مطالب مربوط به شوهر.

قسم دوم از اين باب درباره حقوق شوهر بر زن و بيان كافى راجع به آن‌

براستى نكاح نوعى بردگى است و زن برده مرد است و بايد از شوهر، هر چه بخواهد در تمام امورى كه مربوط به زن است، امورى كه مستلزم معصيت نباشد، بدون قيد و شرط اطاعت كند. در بزرگداشت حقّ شوهر نسبت به زن، اخبار زيادى رسيده‌