راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٥٠ - باب هفتم در مسائل متفرّقهاى كه بسيار مورد نيازند

پيامبر (ص) فرمود: «خداى متعال مى‌فرمايد: دوستى من براى كسانى كه به خاطر من ديد و بازديد مى‌كنند، حق است، و دوستى من براى كسانى كه به خاطر من هميارى مى‌كنند، حق است و دوستى من براى كسانى كه به خاطر من يكديگر را دوست مى‌دارند، حق است، و دوستى من براى كسانى كه به خاطر من به يكديگر بذل و بخشش مى‌كنند، حق است.»«٢٠»

پيامبر (ص) فرمود: «خداى تعالى در روز قيامت مى‌فرمايد: كجايند آن كسانى كه در راه من به يكديگر محبّت مى‌كردند، تا امروز كه هيچ سايه‌اى جز سايه من نيست، آنان را در سايه خويش جاى دهم.»«٢١»

و آن حضرت مى‌فرمايد: «هفت كس است كه در روز قيامت، روزى كه هيچ سايه‌اى جز سايه (لطف) خدا نيست، خداوند آنان را در سايه خود جا مى‌دهد: پيشواى عدالت گستر جوانى كه در راه عبادت خدا بزرگ شود مردى كه در وقت بيرون آمدن از مسجد، دلبسته مسجد باشد تا دوباره برگردد و دو فردى كه براى خدا يكديگر را دوست بدارند و بر اين اساس معاشرت و آمد و رفت كنند مردى كه با خلوص ذكر خدا كند و چشمهايش پر اشك شود، مردى كه زن زيبا رويى او را به خود بخواند و او بگويد: من از خدا مى‌ترسم و مردى كه صدقه‌اى بدهد و آن را از مردم پنهان بدارد و حتى نزديكانش نيز از اين كار با خبر نشوند.»«٢٢»

و آن حضرت فرمود: «هر مردى كه در راه خدا با اشتياق و رغبت به ديدار مرد ديگرى برود فرشته‌اى پس از آن ديدار او را ندا دهد كه: خوشا به حال تو و بهشت تو را گوارا باد.»«٢٣»