راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٤٧ - باب هفتم در مسائل متفرّقهاى كه بسيار مورد نيازند

پيامبر (ص) فرمود: «برانگيخته شدم تا نيكيهاى اخلاق را به كمال برسانم.»«٤»

و نيز فرمود: «سنگين‌ترين چيزى كه در ميزان قرار مى‌گيرد، حسن خلق است.»«٥»

و فرمود: «خداوند هر كس را بر خلق نيكو و خلقت زيبا آفريده است هرگز طعمه آتش دوزخ نمى‌سازد.»«٦»

از آن حضرت پرسيدند: «يا رسول الله! حسن خلق چيستي فرمود: با كسى كه از تو قطع رحم كرده، صله رحم كنى و از كسى كه به تو ستم كرده است، درگذرى و به كسى كه تو را محروم كرده است عطا كنى»«٧» و پوشيده نماند كه نتيجه حسن خلق الفت و دورى از تنهايى و وحشت است و هر گاه درخت خوب باشد، ميوه نيز خوب خواهد بود.

با توجه به آن كه در ستايش الفت و دورى از تنهايى اخبار و آثار فراوانى وارد شده- بخصوص اگر رابطه بر اساس تقوا و حبّ خدا و ديندارى باشد- اين امر بر اهميت موضوع دلالت دارد.

خداى تعالى در حالى كه به خاطر نعمت الفت، بر خلق اظهار منّت فرموده، مى‌گويد: لَوْ أَنْفَقْتَ ما في الْأَرْضِ جَمِيعاً ما أَلَّفْتَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ وَ لكِنَّ الله أَلَّفَ بَيْنَهُمْ«٨» و فرموده است: فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً«٩» يعنى به وسيله الفت برادر شديد.