راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٥٤٣

حق خويشتن خويش بر تو آن است كه (بى‌كم و كاست) آن را بر طاعت خدا وادارى.

حق زبانت آن است كه زبان را بالاتر از آن بدانى كه به ناسزا بيالايى و بايد بر سخنان نيكو عادت دهى و از سخنان زايد و بى‌فايده خوددارى كنى و به مردم نيكى كنى و سخن خوب درباره ايشان بگويى.

حق گوشت پاك داشتن آن است از شنيدن غيبت و گوش فرا دادن به سخن ناروا.

حق چشم، آن است كه آن را از هر ناروايى بپوشانى و غير از جايى كه باعث عبرت است بكار نبرى.

حق دستت آن است كه مبادا به غير حلال دراز كنى.

حق پاهايت آن است كه به جاهاى ناروا قدم نگذارى، چون به وسيله آنها بر صراط مى‌ايستى، توجه كن كه تو را نلغزاند و در آتش دوزخ فرو افتى.

حق شكمت، آن است كه مبادا آن را ظرفى براى حرام قرار دهى و از حد لازم به شكمبارگى بپردازى.

حق اعضاى تناسلى‌ات، آن است كه آن را از زناكارى بازدارى و از نظر ديگران نگه‌دارى.

حق نماز، آن است كه بدانى نماز شرفيابى به درگاه خداى عزّ و جلّ است و تو در حال نماز مقابل خدا ايستاده‌اى و اگر به اين مطلب توجه داشته باشى خود را سزاوار خواهى ديد كه چون بنده‌اى ذليل، ناچيز، مشتاق، بيمناك و اميدوار، خائف و درمانده و نالان در حالى كه با سكون و وقار خدايى را كه در برابر او ايستاده‌اى بزرگ مى‌دارى، از جان و دل به نماز توجّه نمايى و حدود و حقوق آن را رعايت كنى.

حق حج، آن است كه بدانى حج در حقيقت رفتن به حضور پروردگار و از گناهان خود به سمت او فرار كردن است و در آن پذيرش توبه تو و انجام فريضه‌اى است كه خداوند بر تو واجب كرده است.

حق روزه، آن است كه بدانى روزه به منزله پرده‌اى است كه خداوند بر زبان، گوش،