فضل بن شاذان كه در هردو سند نامش آمده است، از اجلاى اصحاب امام هادى و امام عسكرى(ع) است و به مقتضاى اين روايت امام رضا(ع) را درنوجوانى درك كرده است. خود او در ذيل همين روايت مى‌گويد:«سمعتها من مولاى ابى الحسن على بن موسى الرضا(ع) المرة بعد المرة و الشى‌ء بعد الشى‌ء فجمعتُها». اين كه مى‌گويند فضل از اصحاب امام هادى و عسكرى (ع) است، به اين معناست كه ازحواريين و مختصّين اين دو بزرگوار بوده؛ نه اين كه از امام رضا(ع) روايت نكرده وآن حضرت را درك نكرده است.

ولى در سند اول اين روايت در باره دو راوى نيشابورى (محمدبن عبدوس و على بن محمد بن قتيبه) درميان علماى رجال سلباً و اثباتاً اختلاف نظر است.

اما در سند دوم روايت هر چند كه از جعفر بن نعيم توثيقى نقل نشده، ولى شيخ صدوق از او به «رضى اللّه‌ عنه» ياد كرده و عموى او (محمد بن شاذان) از وكلاى ناحيه مقدسّه است و همين اندازه براى توثيق او كافى است.

٢. صحيحه حسين بن ابى العلاء:

قلت لابي عبداللّه‌(ع): تكون الارض ليس فيها إمام؟

قال: لا.قلت: يكون إمامان؟ قال: لا، إلا وأحدهما صامت. (٢)

٣. صحيحه ابن ابى يعفور:

سألت اباعبداللّه‌(ع) هل يترك الارض بغير الامام؟ قال: لا. قلت: فيكون إمامان؟ قال: لا؛ إلا وأحدهما صامت. (٣)

٤.موثقه هشام بن سالم:

قال: قلت للصادق(ع): هل يكون إمامان في وقت واحد؟ قال : لا؛ إلا أن

(٢) كافى،ج١،ص١٧٨،كتاب الحجه،باب ان الارض لاتخلو من حجة،ح١.
(٣) بحار الانوار،ج٢٥،ص١٠٦.