فقه اهل بيت : حضرتعالى به مبناى كلامى ولايت فقيه كه همان قاعده لطف است، اشاره كرديد. دربيان قاعده لطف چند تقرير وجود دارد؛ يكى اين كه «كلما يكون مقرباً للطاعة و مبعداً عن المعصية فهو لطف؛ هرچه باعث تقرب و نزديكى بنده به اطاعت الهى و دورىِ او از معصيت شود، لطف است». دريكى از مباحث، شما تقرير ديگرى از قاعده لطف داشتيد، لطفاً مبناى خويش را در اين زمينه بيان كنيد!

آيت اللّه‌ شمس خراسانى: بلى تقرير معروف از قاعده لطف همان است كه اشاره گرديد، اما به نظر ما معناى لطف اين است: «خداوند اگر كارى كرده است كه متمم و مكمل كارش چيز ديگرى است، بايد آن را نيز بياورد و گرنه نقض غرض كرده است.»

خداوند بشر را خلق كرد تا به كمال نهايى برسد، در زمان حضور امام، امام معصوم(ع) به احكام الهى رهبرى مى‌كند و مقصود حاصل مى‌شود،ولى در عصر غيبت تنها فقيه است كه متمم رساندن بشر به كمال نهايى است و اگر به فقيه اين مسوءوليت داده نشده باشد، نقض غرض مى‌شود.