براى تكميل دودليلى كه گذشت، بايد اضافه كنيم كه مفاد اين دو دليل و ادلّه ديگر به ما مى‌فهماند كه اسلام براى زمان غيبتِ امام معصوم(ع)، تعيين و نصب زعيم و رهبر كرده است، ولى اين كه آن زعيم چه كسى است، اين مطلب را ازقاعده ديگرى كه دراصطلاح علم اصول قاعده«قدر متيقّن» ناميده مى‌شود، به دست مى‌آوريم. قاعده قدر متيقّن دراين جا دلالت مى‌كند كه آن زعيم بايد فقيه جامع‌الشرائط يعنى«متخصص درعلوم اسلامى» و «متعهد به عدالت و تقوا» و«لايق درمديريت و تدبير» باشد، چنان كه عقل نيز حكم مى‌كند كه چنين شخصى برديگران مقدم است، زيرا مردمان درعلوم و معارف اسلامى صاحب نظرند و يانيستند و قطعاً آن كه صاحب نظر است، براى امر حكومت اسلامى شايسته تر است و آنان كه صاحب نظرند، يا عادل هستند و يا نيستند و قطعاً آن كه عادل است، براى حكومت سزاوارتر است و آنان كه عالم و عادلند،لياقت قدرت و اداره جامعه اسلامى را دارند و يا ندارند و قطعاً آن كه قدرت مديريت و تدبير داشته باشد، براى زعامت و رهبرى اولى و در اولويت است و بنا براين زعامت دراسلام ويژه«فقيه عادل با كفايت» است.

فقه اهل بيت : با فرض انتصابى ،نقش مردم درحكومت چيست؟ و ارتباط رأى اكثريت و انتخابات با موضوع ولايت فقيه چگونه تبيين مى‌شود؟

آية اللّه‌ مظاهرى: در چنين سيستمى نقش مردم درحكومت از طريق رأى به خبرگانى كه مصداق فقيه عادل با كفايت را شناسايى و معرّفى مى‌كنند، روشن مى‌شود و ما در هردو استدلال سابق به اين مطلب اشاره كرديم، امّا