شايد در پاسخ سوءالهاى ديگر فرصتى براى توضيح اين مطلب پيش بيايد نقش دوم مشاركت مردمى در امور حكومتى وولايت درنظام اسلامى، مراقبت و پاسدارى ونگهبانى در اجراى قوانين است.

مردم موظفند كه هرجا خللى دراجراى قانون ببينند، تذكر دهند و اگر مفيد نيافتاد، اعتراض كنند . اين وظيفه امر به معروف و نهى از منكر است كه خداوند در قرآن صريحاً به آن امر مى‌كند: {ولْتَكُنْ منكم أمّة يدعون الى الخير و يأمرون بالمعروف و ينهون عن المنكر و أولئك هم المفلحون. } (٧)

دراين آيه شريفه تكليف امر به معروف و نهى از منكر به عنوان يك مسوءوليت تخصصى وويژه مطرح شده است كه با اندك تأملى اين مطلب واضح مى‌شود دراين آيه شريفه من تبعيضى است؛ يعنى گروهى از شما، و اين همان معناى «منكم امة» است؛ يعنى امتى از شما. بنابر اين درامت اسلامى بايد جمعى براى اين كار تخصص پيدا كنند كه بتوانند از كارهاى اجرايى دولت مراقبت كنند و نقاط ضعف وخلل و فساد ادارى و اجرايى را تذكر بدهند.

بنا براين مردم در نظام اسلامى نقش دو گانه اى دارند:

ازيك طرف در تعيين ولى امر(درعصر غيبت)، و در تصميم گيرى هاى حكومتى بايد به رأى آنها الزاماً توجه شود و دولت با پشتوانه افكار و آراى مردم تصميم گيرى بكند، و از طرف ديگر در مرحله اجرا مردم بايد مراقبت و نظارت داشته باشند. به كاربستن اين نقش مردمى دوگانه در تشكيلات نظام اسلامى جديد ـ كه پيچيدگى هاى فراوانى دارد ـ ، بايد به وسيله سازمانها و نهادها و تشكيلات منظم با طرح و نظم و آيين نامه و اساسنامه صورت بپذيرد و

(٧) سوره آل عمران، آيه ١٠٤ .