ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٤ - ترجمهء خطبه صد و بيست و دوم

بفشاريدو هيچ التفاتى به نعرهء نعره زنى ننماييد كه اگر اجابت شود گمراه خواهد كرد و اگر بحال خود رها شود و پاسخش داده نشود ، پست و ذليل خواهد گشتبا همهء اين اصرار كه من براى ردّ مسئله حكميت داشتم كارى كه آن نابكاران مى خواستند انجام شد ، و من ديدم شما بوديد كه اين كار نابخردانه و فساد انگيز را در اختيار آنان گذاشتيدو سوگند بخدا ، پذيرش حكميت در حالى كه من از آن خوددارى مى كردم ، براى من واجب نبود تا احكام الزامى آن ، مرا ملزم نمايدو در صورت مخالفت خدا گناه ترك واجب را بر عهده من بگذاردو سوگند بخدا ، اگر حكميت را مى پذيرفتم ، باز بر حق بودم و لازم بود كه از من پيروى شودو قطعا كتاب خداوندى با من است ، از موقعى كه با آن دمساز شده‌ام ، از آن جدا نگشته امما در گذشته با رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله و سلم بوديمو كشتار بر پدران و فرزندان و برادران و خويشاوندان ما دور مى زدو ما در برابر هر مصيبت و شدتى جز افزايش ايمانو ادامهء حركت در مسير حق و تسليم به امر خداوندى و شكيبائى بر سوزش زخمها چيزى نداشتيمولى ما امروز با برادران اسلامى خود مى جنگيم به جهت لغزش و انحراف و شبهه و تاويلى كه بر آنان روى داده استو اگر ما در خصلتى اميد داشته باشيم كه بوسيلهء آن پراكندگى ما را جمع كندو بوسيلهء آن خصلت به مهر و محبت ميان خود نزديك شويم ، ما به آن ميل مى كنيم و از غير آن خصلت خود دارى مى نماييم .