ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١١٠ - ترجمهء خطبه صد و بيست و ششم

ترجمهء خطبه صد و بيست و ششم از سخنان آن حضرت است . در هنگامى فرموده است كه در تقسيم بيت المال بطور مساوى مورد توبيخ قرار گرفتآيا شما بمن امر مى كنيد كه در قلمرو زمامدارى خود با ستمكارى پيروز شوم سوگند بخدا هرگز چنين كارى نمى كنم مادامى كه شب و روز پشت سر هم مى آيند و مى روندو مادامى كه ستاره اى بدنبال ستاره اى حركت مى كنداگر مال از آن من بود ، همهء مردم را در تقسيم آن مساوى مى گرفتم ، چه رسد باين كه مال قطعا مال خدا است . آگاه باشيد ، كه عطاى مال در غير موردش افراط در خرج و اسراف استو اين افراطگرى و اسراف صاحبش را در دنيا بالا مى برد و در آخرت ساقطش مى نمايدو در ميان مردم عزيز مى دارد و در نزد خدا پست و خوارش مى سازدو هيچ كسى مال خود را در مصرف ناحق و براى كسانى كه شايستگى آن مال را ندارند ، صرف نمى كند ، مگر اين كه خداوند او را از سپاسگزارى همان مردم محروم مى نمايدو محبّت آنان براى كس ديگر بر قرار مى گرددو اگر روزى پايش در حوادث روزگار بلغزد و به كمك آنان نيازمند شود ، همان مردم بدترين دوست و لئيمترين رفيق محسوب مى گردد .