الکلام الغنی؛ شرح فارسی بر باب اول مغنی - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٩٢ - اما بكسر همزه و تشديد ميم

مى‌باشد و تقدير: يا قوم است.

ليت: از حروف تمنّى، عامل نصب و رفع، مبنى.

ما: زائده و كافّه از عمل.

امنّا: مضاف و مضاف‌اليه، مبتداء.

شالت: فعل ماضى، مفرد، مؤنث، غائب، اجوف واوى، از باب نصر، ينصر، ثلاثى مجرّد، خبر براى « امنا » .

نعامتها: مضاف و مضاف‌اليه، فاعل براى « شالت » .

ايما: لغتى است در « امّا » .

الى: حرف جرّ.

جنّة: مجرور به « الى » ، متعلق به « شالت » .

ايما: لغتى است در « امّا » ، عاطفه.

الى: حرف جرّ.

نار: مجرور به « الى » ، معطوف به « الى جنّة».

قوله: و فيه شاهد ثان: ضمير در « فيه » به بيت نخيب خدرى راجع است.

قوله: و هو فتح الهمزة: ضمير « هو » به شاهد ثان راجع بوده و مقصود از « فتح الهمزة» همزه « ايما » مى‌باشد.

قوله: و هو الابدال: يعنى ابدال ميم اوّلى به « ياء » .

قوله: لمصاحبتها لحرفه: ضمير در « مصاحبتها » به « امّا » و در « لحرفه » به عطف راجع است.

قوله: حتّى اذا رأوا ما يوعدون‌ الخ: آيه (٧٥) از سوره مريم.

تجزيه و تركيب‌

حتّى: از حروف جرّ.