الکلام الغنی؛ شرح فارسی بر باب اول مغنی - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٢٥ - گمان ابن مالك و رد آن

مى‌شوند.

قوله: و يقويه انّه روى الخ: ضمير منصوبى در « يقويه » به « كون او بمعنى الواو» راجع مى‌باشد.

قوله: قوم اذاسمعوا الصّريخ رأيتهم:

تجزيه و تركيب‌

قوم: اسم، نكره، خبر براى مبتداء محذوف و تقدير آن هم قوم الخ مى‌باشد.

اذا: شرطيّه زمانيه.

سمعوا: فعل ماضى، جمع، مذكر، غائب، ثلاثى مجرد، از باب علم، يعلم، متعدّى، معلوم، فعل شرط.

الصّريخ: مفعول براى « سمعوا » .

رأيتهم: فعل و فاعل و مفعول، جواب براى « اذا » .

ما: موصوله، مفعول دوّم براى « رأيتهم » .

بين: ظرف، متعلق باستقرّ، صله براى « ما » ، مضاف.

ملجم: مضاف‌اليه، مضاف.

مهره: مضاف و مضاف‌اليه و مضاف عبارتست از مضاف‌اليه براى « ملجم » .

او: بمعناى « واو » ، حرف عطف.

سافع: معطوف به « ملجم » .

قوله: و لا على انفسكم ان تأكلوا الخ: آيه (٦١) از سوره نور.

تجزيه و تركيب‌

واو: حرف عطف.