الکلام الغنی؛ شرح فارسی بر باب اول مغنی - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٩٠ - اما بكسر همزه و تشديد ميم

« واو » مصاحب و همراه مى‌باشد.

برخى ديگر از ادباء اينطور پنداشته‌اند كه « امّا » اسم را بر اسم و « واو » « امّا » را بر « امّا » عطف مى‌كنند.

ولى اين گفته بنظر صحيح نمى‌آيد زيرا عطف حرف بر حرف غريب و بعيد است البته خلافى نيست در اينكه « امّا » اوّلى غير عاطفه است زيرا در مثل:

قام امّا زيد و امّا عمرو (يا زيد ايستاد و يا عمرو) بين عامل و معمول معترضه واقع شده چنانچه در مثل:

رأيت امّا زيدا و امّا عمرا (ديدم يا زيد را و يا عمرو را) بين يكى از دو معمول عامل و معمول ديگر فاصله قرار گرفته است همانطوريكه در مثل فرموده حقتعالى:

حتّى اذا رأوا ما يوعدون امّا العذاب و امّا السّاعة ( تا آنساعت كه وعده عذاب را بچشم خود ببينند كه يا در دنيا عذاب قتل و اسيرى را چشند و يا ساعت قيامت وى را فرا رسد) بين مبدل منه و بدلش فاصله گرديده چه آنكه عبارت بعد از « امّا » اوّل دراين آيه بدل است از ما قبلش.

شرح‌

قوله: سقته الرّواعد من صيّف الخ:

تجزيه و تركيب‌

سقته: فعل ماضى، مفرد، مؤنث، غائب، ثلاثى مجرد، از باب ضرب، يضرب و ضمير متّصل بآن مفعولش مى‌باشد.

الرّواعد: اسم، جمع « راعدة » بمعناى ابرهائى كه صاحب صداى رعد مى‌باشند، فاعل براى « سقته » .

من: حرف جرّ.

صيّف:

مجرور به « من » ، متعلق به « سقته » و قبل از « من » كلمه « امّا » حذف شده.