الکلام الغنی؛ شرح فارسی بر باب اول مغنی - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢١٣ - الا بفتح همزه و تشديد لام

تجزيه و تركيب‌

نبئّت: فعل ماضى، صيغه متكلم وحده، مجهول، ثلاثى مزيد، باب تفعيل، متعدّى، و ضمير متكلم نائب فاعلش مى‌باشد.

ليلى: مفعول دوّم براى « نبئت » .

ارسلت: فعل ماضى: مفرد، مؤنث، غائب، ثلاثى مزيد، باب افعال، متعدى، مفعول سوّم است براى « نبئت » .

باء: حرف جرّ.

شفاعة: مجرور به « باء » ، متعلق به « ارسلت » ظرف لغو.

الىّ: جار و مجرور، متعلق به « ارسلت » ، ظرف لغو.

فاء: عاطفه.

هلّا: از ادات تحضيض.

نفس: مضاف، مبتداء.

ليلى: مضاف‌اليه.

شفيعها: مضاف و مضاف‌اليه، خبر براى « نفس ليلى» و جمله اسميّه محلّا منصوب است تا خبر باشد براى « كان » محذوف كه با اسمش مقدّر مى‌باشد.

قوله: فالتقدير فهلّا كان هو: يعنى اسم « كان » مقدّر ضمير شأن « هو » بوده و جمله « نفس ليلى شفيعها» خبر براى « كان » مى‌باشد.

قوله: لانّ الاضمار من جنس المذكور: مقصود از « جنس مذكور» شفيعها مى‌باشد.

قوله: و شفيعها على هذا: مشاراليه « هذا » مفسره بودن جمله « نفس ليلى شفيعها» مى‌باشد.