مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٢ - ١ سرانجام غيبت كننده

الف: غيبت كننده اگر توبه كند و توبه‌اش پذيرفته شود، آخرين كسى است كه وارد بهشت مى‌گردد و اگر موّفق به توبه و جبران گذشته‌اش با اعمال صالح نشود و بميرد، اوّلين كسى است كه وارد جهنّم مى‌شود.

[١] اين روايت پشت انسان را مى‌لرزاند! چرا مردم اهميّت نمى‌دهند و به اين امور توجهّى نمى كنند!

ب: در روايت ديگرى آمده است: «غيبت كننده بايد در روز قيامت جريمه غيبت هايش را بپردازد؛ پرونده آنها مطالعه مى‌شود، اگر غيبت شونده گناهانى دارد، آن را به پرونده غيبت كننده منتقل مى‌كنند و اگر گناهى ندارد، ثواب‌هاى موجود در پرونده غيبت كننده را به پرونده غيبت شونده منتقل مى‌كنند. [٢]» آبروى مردم را بردى، بايد مجازات آن را به اين وسيله تحمّل كنى.

روز قيامت هنگامى كه نامه اعمال را مى دهند، بعضى از انسان‌ها به نامه اعمال خود نگاه مى كنند، با كمال تعجّب مى بينند، قسمتى از كارهاى خيرى كه انجام داده‌اند، در نامه عملش ثبت نشده است و از سوى ديگر، برخى گناهانى كه انجام نداده، در پرونده‌اش ثبت شده است؛ فرياد مى‌زند: اين نامه عمل من نيست، اشتباهى رخ داده است! خطاب مى آيد كه اشتباهى رخ نداده و اين پرونده، نامه عمل خود توست و آنچه مى بينى مجازات غيبت‌هايى است كه مرتكب شده‌اى! [٣] روايات فوق بيانگر آن است كه غيبت حقّ‌النّاس است و سخت‌تر از حق اللَّه مى‌باشد؛ به همين دليل احتياط واجب آن است كه از غيبت شونده حليّت طلبيده شود و اگر حليّت، مفسده‌اى دارد، آن قدر كار خير و صالح براى غيبت شونده انجام شود تا جبران گردد.

واى به حال كسى كه غيبت شخصى را كرده باشد و غيبت شونده از دنيا رفته باشد و دسترسى به او نداشته باشد! در اين صورت نيز بايد آن قدر كار خير برايش انجام دهد تا روحش از او راضى شود.

[١] بحار الانوار، جلد ٧٢، صفحه ٢٢٢.

[٢] المحجّة البيضاء، جلد ٥، صفحه ١٢٥ (به نقل از انوار الفقاهة، المكاسب المحرّمه، صفحه ٣٦٤).

[٣] ميزان الحكمة، باب ٣١٣٣، حديث ١٥١٩٧.