مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٦ - شرح و تفسير

«كفّار» در اين آيه به معناى كشاورزان است؛ «كفر» به معناى پوشانيدن است و كافر را از اين جهت كافر مى‌گويند كه حقيقت و فطرت خود را مى‌پوشاند و كشاورز را نيز بدين جهت كافر مى‌گويند كه دانه را در خاك پنهان مى‌كند؛ همان گونه كه به «قبر» و «شب» نيز اين لفظ اطلاق مى‌شود؛ زيرا قبر جسد را در خود پنهان مى كند و شب تاريك هر چيزى كه در آن قرار گيرد. به هر حال، گياهان و درختان به وجود آمده از باران به قدرى زياد وفراوان و باطراوت و نشاط است كه باعث تعجّب و حيرت هر كشاورزى مى‌شود.

«ثُمَّ يَهِيجُ فَتَراهُ مُصْفَرّاً»

- امّا عمر طراوت و نشاط اين گياهان و درختان، كه موجب تحيّر و تعجّب كشاورزان مى‌گردد، زياد نيست و با آمدن فصل پائيز همه آن طراوت و نشاط از بين مى‌رود، كم كم زرد و سپس خشك مى‌شود.

«ثُمَّ يَكُونُ حُطاماً»

- سپس اين گياهان خشكيده زرد شده تبديل به كاه مى‌شود و نسيمى آن را متلاشى كرده، هر قسمتى از آن را به گوشه‌اى مى‌برد. گياهى كه در زمان طراوت و شادابى در مقابل طوفان مقاوم بود، اكنون نسيم ملايمى، شيرازه زندگى‌اش را ازهم مى‌پاشد.

آرى! زندگى دنيا با آن زينت و پول و مقامش، همانند اين مزرعه است؛ اوّلش زرق و برق و رونق و جذّابيّت؛ ولى طولى نمى‌كشد كه همه اينها از بين مى‌رود و درهم مى‌شكند. اگر شك داريم كافى است كه نگاهى گذرا به عمر كوتاه و شش ماهه گياهان از بدو تولّد تالحظه مرگ بيندازيم. زندگى اين گياهان دورنماى زندگى مادّى ماست.

آن ٦ ماه عمر مى‌كند و انسان مثلًا ٦٠ سال؛ امّا بالاخره همه مى‌ميرند. انسان همانند گياهان بقدرى ضعيف است كه در بدو تولّد؛ حتى قدرت حفظ و كنترل آب دهان خود را ندارد و در انتهاى عمر و زمان پيرى نيز به همين وضع دچار مى‌شود!

«وَ فِى الاخِرَةِ عَذابٌ شَديدٌ وَمَغْفِرَةٌ مِنَ‌اللَّهِ وَرِضْوانٌ»

- انسان‌ها در جهان آخرت يكى از اين دو سرنوشت را خواهند داشت: يا مبتلا به عذاب شديد مى شوند و يا