مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٦ - سيرى در آيات قبل از آيه مثل

است؛ مانند آيات سوره يوسف كه همه يك داستان را دنبال مى‌كند و گاهى اين پيوند صريح و روشن نيست و در ابتدا معلوم نمى‌شود، امّا با كمى تأمّل و دقّت روشن مى‌شود.

پيوند آيه مثل با آيات قبل از آن، از نوع دوم است كه با كمى دقّت و تفكّر روشن مى‌گردد. با اين توضيح، نگاهى گذرا به آيات قبل از آيه مثل مى‌كنيم.

سوره «ق» «سوره مكّى» است، سوره‌هاى مكّى غالباً پيرامون خداشناسى و معاد سخن مى‌گويد؛ به عبارتى ديگر، خداوند در مدّت سيزده سالى كه پيامبرش صلى الله عليه و آله در مكّه بود مسلمانان را چنان تربيت كرد كه عقيده آنان به خداوند و قيامت كه عامل تمام حركتهاست، محكم شود. اگر انسان به اين دو اصل اساسى و مهم ايمان داشته باشد، عمده مسائل عقيدتى‌اش سروسامان مى‌گيرد و در واقع راه سعادتش هموار مى‌گردد.

اشكال بسيارى از مردم از ضعف اعتقاد آنها نسبت به مبدأ و معاد است. اين نوع انسان‌ها يا خداوند را حاضر و ناظر نمى‌دانند كه در نتيجه دست به گناهان و جنايات فراوان مى‌زنند و يا اگر خدا را حاضر و ناظر مى‌دانند، به قيامت و جهان پس از مرگ اعتقادى ندارند.

هنگامى كه به ابن سعد- لعنة اللّه عليه- دستور دادندكه: به جنگ امام حسين عليه السلام برود، بسيار ناراحت شد؛ زيرا از طرفى جنگ با فرزند دختر رسول‌خدا صلى الله عليه و آله كار بسيار سختى بود و از سوى ديگر دست كشيدن از مقام و حكومت و امارت سرزمين حاصلخيز «رى» سخت‌تر. جنگ بين «عقل» و «هوى» شروع شد و بالاخره هوى و هوس بر «ابن سعد» غلبه كرد و جنگ با امام حسين عليه السلام را انتخاب كرد تا به ملك رى برسد. او در پاسخ به نداىِ عقلِ مغلوب شده مى‌گفت: