مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣ - چرا حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله را شاعر مىخواندند؟

آيات اوّليّه سوره روم آمده است:

غُلِبَتِ الرُّومُ فى‌ ادْنَى الْأَرْضِ وَ هُمْ مِنْ بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَيَغْلِبُونَ فى‌ بِضْعِ سِنينَ لِلَّهِ الْامْرُ مِنْ قَبْلُ وَ مِنْ بَعْدُ وَ يَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ بِنَصْرِ اللَّهِ يَنْصُرُ مَنْ يَشآءُ وَ هُوَ الْعَزيزُ الرَّحيمُ‌

روميان مغلوب شدند [و اين شكست‌] در سرزمين نزديكى رخ داد؛ امّا آنان پس از [اين‌] مغلوبيّت بزودى غلبه خواهند كرد در چند سال؛ همه كارها از آنِ خداست؛ چه قبل و چه بعد [از اين شكست و پيروزى‌] و در آن روز، مؤمنان [به خاطر پيروزى ديگرى‌] خوشحال خواهند شد به سبب يارى خداوند؛ و او هر كس را بخواهد يارى مى‌دهد؛ و او صاحب قدرت و رحيم است.

روم از ايران شكست خورد و بنابر اشاره آيه، طولى نكشيد كه روم دوباره بر ايران غلبه پيدا كرد و همزمان با پيروزى روم، مسلمانان نيز به پيروزى دست يافتند؛ وقتى كفّار به اين خبر غيبى مقرون به واقعيّت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله واقف شدند، چاره‌اى نيافتند جز اين كه نسبت «كهانت» به حضرت دهند؛ ولى همان طور كه گذشت، اين برچسب نيز از اخبار غيبى مقرون به واقعيّت آن حضرت حكايت دارد.

چرا حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله را شاعر مى‌خواندند؟

زيرا آيات قرآن به قدرى فصيح و بليغ و موزون بود و مردم را به سوى خود جذب مى‌كرد كه كفّار چاره‌اى نداشتند، جز اين كه بگويند: «پيامبر شاعر است» در حالى كه قرآن مجيد در آيه ٦٩ سوره ياسين، در پاسخ به آنها مى‌فرمايد:

وَ ما عَلَّمْناهُ الشِّعْرَ وَ ما يَنْبَغى لَهُ انْ هُوَ الّا ذِكْرٌ وَ قُرْآنٌ مُبينٌ‌

ما هرگز شعر به او (پيامبر) نياموختيم، و شايسته او نيست [كه شاعر باشد]؛ اين [كتاب آسمانى‌] فقط ذكر و قرآن مبين است.

نسبت شاعرى به پيامبر صلى الله عليه و آله نيز حكايت از جذّابيّت، لطافت و ظرافت قرآن دارد.