مجموعه رسائل در شرح احاديثي از کافي - سلیمانی آشتیانی، مهدی؛ درایتی، محمد حسین - الصفحة ٦٢١ - مؤلف

مؤلف‌

علّامه ملّا محمّد باقر مجلسى (١٠٣٧- ١١١٠ ق) از بزرگ‌ترين دانشمندان اسلامى است كه با همّت عالى و اقدمات نيكش، مذهب تشيع در سراسر اين كشور، به اوجِ رواج و انتشار رسيد و بركات آثارش اثرات شگرفى در نهاد خاصّ و عام بر جاى گذاشت.

شيخ حرّ عاملى، ملا محمّد اردبيلى، آقا احمد كرمانشاهى و مير محمّد حسين خاتون آبادى در سطورى كه مى‌آوريم او را اين‌گونه ستوده‌اند:

«عالم فاضل ماهر، محققِ مدقق، علامه فهّامه، فقيه متكلّم، محدّث ثقه، جامع همه خوبى‌ها و فضايل». «وحيد عصر و يگانه زمانِ خود بود، علمش بسيار، و تصانيفش نيكوست. شخصيت وى از نظر علوِّ قدر و بزرگى شأن و مقامِ عالى و تبحرش در علوم عقلى و نقلى و دقت نظر و رأىِ صائب و وثاقت و امانتِ در نقلِ مطالب و عدالت، مشهورتر از آن است كه گفته شود و مافوق آن است، كه در عبارت بگنجد».

«اگر بخواهم ذره‌اى از آفتاب مكرمت و فضيلت و جامعيت و حالات و كرامات و مجاهدات و ضبط اوقات و طور معاش و مكارمِ اخلاقِ آن زبده آفاق را شرح دهم، كتابى مبسوط شود و بسيارى ازمطوّلات بايد، كه به مختصرى از احوالش، اشاره شود».

«وى از همه اعاظمِ فقها و افاخم محدثين و علماى ما برتر و بزرگ‌تر و در فنون فقه‌