مجموعه رسائل در شرح احاديثي از کافي - سلیمانی آشتیانی، مهدی؛ درایتی، محمد حسین - الصفحة ٣٨٤ - ديگر آداب نماز

يعنى خداوندا به درستى كه من سؤال مى‌كنم از تو بخشى از هر خوبى كه احاطه كرده به آن علم تو، و پناه مى‌گيرم به تو از هر بدى كه احاطه نموده به آن دانش تو، خداوندا به درستى كه من سؤال مى‌نمايم از تو عافيت و راحتى را كه از جانب تو و ناشى از فضل تو باشد در كارهاى خودم تمام آنها، و پناه مى‌گيرم به تو از رسوايى و خوارى دنيا و عذاب آخرت.

و هم از آن حضرت عليه السلام مروى است كه فرمود آمد مردى به خدمت پيغمبر صلى الله عليه و آله كه او را شيبة الهذيل مى‌گفتند و عرض كرد كه مرا كبر سنّ و پيرى دريافته و نمانده است با من قوّت طاعاتى كه پيش از اين عادت داشتم به آنها از نماز و روزه و حجّ و جهاد، پس تعليم كن مرا اى رسول خدا كلامى كه نفع رساند مرا حق تعالى به سبب آن، و سبك‌[١] گردان بر من يا رسول اللَّه. پس آن حضرت فرمود كه بار ديگر بگو آنچه را گفتى پس سه مرتبه آن مرد عرض حال خود نمود، پس آن رحمت عالميان صلى الله عليه و آله خطاب به او كرده فرمود كه نماند در اطراف و حوالى تو درختى و نه كلوخى مگر آن كه گريان شد به جهت ترحّم بر تو پس چون نماز صبح بگذارى ده مرتبه بگو: سُبْحانَ اللَّهِ العَظيمِ وَ بِحَمْدِه لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ الَّا بِاللَّهِ العَلِى العَظيم، يعنى تنزيه مى‌كنم و به پاكى ياد مى‌كنم خداى بزرگ مرتبه را بر حالى كه همراهم با حمد و سپاس او، نيست توانايى بر كارى و نه قوّت كردارى مگر به يارى خداى بلند مرتبه بزرگ.

پس به درستى كه خداى تعالى عافيت مى‌دهد تو را به بركت اين دعا از كورى و ديوانگى و جذام و پريشانى و شكستگى و پيرى.

پس گفت آن مرد اى رسول خداى اين به جهت دنياست پس چيست از براى آخرت؟ آن حضرت فرمود كه مى‌گويى بعد از هر نماز اللَّه‌مَّ اهْدِني مِن عِنْدِكَ وَ افِضْ عَلَىَ‌

[١]. يعنى تعليم من كن چيزى كه چندان مشقتى نداشته باشد( منه رحمه اللَّه).