مجموعه رسائل در شرح احاديثي از کافي - سلیمانی آشتیانی، مهدی؛ درایتی، محمد حسین - الصفحة ٣٨١ - ديگر آداب نماز

تعالى از شر وسوسه ديو رانده شده، پس شروع مى‌كند به قرائت سوره فاتحه الكتاب بلند، اگر نماز جهرى است، و آهسته اگر نماز اخفاتى است.

و سنّت دانسته‌اند بلند گفتن بسمله حمد و سوره را هر چند نماز اخفاتى باشد[١].

سيم: قنوت و اصل آن به معنى دعا و عبادات و طاعت است، و شايع شده استعمال آن نزد اهل شرع شريف در دعايى كه خوانده مى‌شود در ركعت دوم نماز بعد از قرائت و پيش از ركوع.

و آن سنّت مؤكد است و قول به وجوب نيز دارد، و اگر كسى پيش از ركوع فراموش كند آن را، سنّت است كه بعد از ركوع بخواند. و اگر بعد از ركوع نيز فراموش كند بعد از نماز بنشيدند و بخواند، و اگر بعد از آن كه برخواست و به راه افتاد به يادش آيد در همان راه رو به قبله كند و بخواند.

و كيفيّت آن بر اين نحو است كه بعد از آن كه فارغ شد از قرائت حمد و سوره در ركعت دوم بر مى‌دارد دو دست خود را تا برابر روى خود به عنوانى كه باطن كف دست‌ها به جانب آسمان باشد و مى‌چسباند انگشتان را به هم به غير از شست‌ها، و شست‌ها را گشوده مى‌دارد و مى‌خواند دعايى يا ذكرى و تسبيحى.

و گفته‌اند علما كه افضل آن كلمات فرج است،[٢] و آن كلمات شريفه را كلمات فرج مى‌گويند به اعتبار اين كه باعث خلاصى از آتش مى‌شود، چنان كه روايت شده از پيغمبر صلى الله عليه و آله كه داخل شد بر مردى از بنى‌هاشم و او در حال نزع بود پس امر فرمود او را به گفتن اين كلمات، و گفت او پس فرمود آن حضرت صلى الله عليه و آله حمد مر خداى را كه خلاص كرد او را از آتش و آن كلمات در كتاب الكافي‌[٣] در حديث حسن كالصحيح به اين عنوان وارد شده:

لا الهَ الّا اللَّهُ الْحَليمُ الْكَريمْ، لا الهَ الّا اللَّه العَلىُّ العَظيمُ، سُبْحانَ اللَّه رَبِّ السَّمواتِ السَبْعِ، وَ رَبِ‌

[١]. وسائل الشيعة، ج ٤، ص ٧٥٥.