مجموعه رسائل در شرح احاديثي از کافي - سلیمانی آشتیانی، مهدی؛ درایتی، محمد حسین - الصفحة ٣٧٤ - شرح حديث حماد

حسن بن صالح از جمله علماء ايشان خواندن قنوت را در آن مستحب مى‌دانند[١].

وَ يَداهُ مَضْمُومَتا الاصابع و هُوَ جالِسٌ في التَشَهُّدِ، فَلَمَّا فَرَغَ مِنَ التَشَهُّد سَلَّمَ وَ قالَ يا حَمَّاد هكذا صَلِّ.

و انگشتان هر دو دست آن حضرت به هم چسبيده بود بر حالى كه نشسته بود براى گفتن تشهّد، پس چون فارغ شد از تشهّد، اداى سلام نمود و فرمود كه اى حمّاد بر اين منول كه مشاهده نمودى نماز بگذار.

و بايد دانست كه دو ركعت كه امام عليه السلام تعليم كيفيّت گذاردن آن به حمّاد فرمود آن قدرى است كه نماز فريضه يوميّه كمتر از آن نمى‌شود، خواه در حضر و خواه در سفر بلكه نماز كمتر از آن نيست، خواه واجبى و خواه سنّتى مگر يك ركعت و تركه بعد از هشت ركعت نماز شب و دو ركعت شفع گذارده مى‌شود و آن هم به اعتبار كمال ارتباطى كه با دو ركعت شفع دارد با آنها يك نماز حساب مى‌شود و مجموع را نيز وتر مى‌گويند اگر چه جدا از آن دو ركعت است به اعتبار تخلّل سلام در ميانه آنها بنابر مذهب اماميّه، و سنّيان سه ركعت را متصّل مى‌كنند بدون سلام در وسط.

امّا فريضه يوميّه زياد از دو ركعت مى‌باشد مثل نماز مغرب كه در حضر و سفر سه ركعت است و نماز ظهر و عصر و عشا كه در حضر چهار ركعت است. و آن ركعات زايده اخيره در كيفيّت موافق دو ركعت اوّلند مگر در قرائت، چه در دو ركعت اوّل حمد و سوره هر دو خوانده مى‌شود چنان كه دانستى، و در ركعات اخيره حمد به تنهاى خوانده مى‌شود. يا بدل حمد تسبيح كرده مى‌شود چهار تسبيح يعنى سُبْحانَ اللَّه وَ الحَمْدُ للَّه‌وَ لا اله الّا اللَّه وَ اللَّه اكْبَر يك مرتبه، يا دوازده تسبيح كه اينها سه مرتبه گفته شود يا نه تسبيح كه سُبْحانَ اللَّه وَ الحَمْدُ للَّه‌وَ لا اله الّا اللَّه سه مرتبه گفته شود، يا ده تسبيح كه بعد از نه تسبيح كه مذكور شد يك مرتبه و اللَّه اكبر گفته شود. و اگر بعد از فراغ از تسبيحات يك مرتبه استغفراللَّه گفته شود بهتر است.

[١]. رجوع شود به المنتهى، ج ١، ص ٢٩٨.