فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٩٨ - ١ تشيع، زاييده اجتماع سقيفه!

كردند كه اگر سعد بن عباده خزرجى برنده خلافت شود، خزرجيان بر آنان برترى خواهند يافت، از اين جهت، با ابوبكر بيعت كردند و خليفه منتخب، با اوسيان و دو نفر از مهاجران به نام عمر و ابوعبيده، سقيفه را ترك گفتند و به مسجد رفتند، و از مردم خواستند كه با او بيعت كنند، اين قضيه، هنگامى رخ داد كه بزرگ مرد اسلام على(عليه السلام)مشغول غسل پيامبر و آماده كردن جسد مطهر براى تكفين و تدفين بود. علاقه مندان على(عليه السلام)، از اين جلسه و نتيجه آن سخت رنجيده شدند و در خانه على(عليه السلام) به عنوان اعتراض، اجتماع كردند و گروهى نيز در خارج از خانه، دست به اعتراض زدند. از اين نتيجه مى گيرند كه تشيع زاييده اجتماع در سقيفه است، و در همين شرايط بذر تشيع افشانده شد.

اين نوع نتيجه گيرى بسيار واهى و بى پايه است زيرا به گواه آنچه طبرى و غير او مى نويسند چنين واكنشى نمى تواند زاييده يك روز باشد، بلكه اين گروه مدت ها پيش از اين داراى چنين عقيده و انديشه اى بودند.اينك دلايل ما:

١. طبرى مى نويسد: عمر بن خطاب به در خانه على(عليه السلام) رفت و در آن خانه طلحه و زبير و گروهى از مهاجران، گرد آمده بودند. او گفت: به خدا سوگند خانه را با شما به آتش مى كشم يا اين كه خانه را ترك كنيد و با ابوبكر بيعت كنيد. زبير از خانه بيرون آمد در حالى كه شمشير خود را از غلاف كشيده بود و از كثرت عصبانيت پاى او لغزيد و جمعى شمشير را از دست او گرفتند.[١]

٢. يعقوبى مى نويسد: گروهى از مهاجران، همراه على(عليه السلام) بودند مانند عباس بن عبدالمطلب و فضل بن عباس، زبير بن عوّام، خالد بن سعيد بن عاص،