فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٦٧ - آيه ولايت

چه كسى بود كه در قرآن در نه جا، و در آياتى كه بسيار خوانده مى شود، مؤمن ناميده شد؟

لفظ«ولىّ» در اين جا به معناى همان «أولى به تصرف» و سرپرست و اولى است، چرا كه اگر مقصود، دوست وياور بود، اختصاص و امتيازى براى على(عليه السلام)به شمار نمى رفت، زيرا قرآن همه مؤمنان را دوست و ياور يكديگر مى داند:

(والمؤمنونَ والمؤمناتُ بعضُهُم أولياءُ بَعْض).[١]

«مردان و زنان مؤمن دوست و ياور يكديگرند».

پس معنايى براى ولىّ جز همان اولى به تصرف و سرپرست و فرمانروا و رهبر در اينجا نمى توان تصور كرد.

اكنون بايد بيشتر در شيوه دلالت آيه بر ولايت اميرمؤمنان(عليه السلام)، گفتگو كرد:

«ولى» در لغت عرب به معناى سرپرست است و در حديث رسول خدا آمده است:

«أَيُّما امرأة نَكَحَتْ بِغَيْرِ إذْنِ وَلِيِّها فَنِكاحُها باطِلٌ».[٢]

«هر زنى كه بدون اجازه سرپرست خود ازدواج كند، ازدواج او باطل است».

و مقصود از ولى در آيه ولايت همين معناى سرپرست است و ظاهر آيه اين است كه مؤمنان، داراى سه ولىّ هستند:

١. خداوند بزرگ(الله)