فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٨٩ - ٤ قطع سهم «المؤلفة قلوبهم»

علّت اين نوع انديشه ها يك چيز بيش نيست و آن اين است كه تصور مى كنند تشيع پديده اى است غير از اسلام كه پس از رحلت رسول خدا پديد آمده، آنگاه تلاش مى كنند كه براى آن، علت و سببى پيدا كنند، و احياناً فرضيه هاى ديگرى را مطرح مى كنند.

اين فرضيه سازان، از يك نكته چشم پوشيده اند و آن اين است كه تشيع، جز اسلام به رهبرى خاندان رسالت چيزى ديگرى نيست، و تشيع به اين معنى در عصر رسول خدا پديد آمده و در همان زمان، اميرمؤمنان، دوستان و يارانى داشت كه آنان را شيعه على(عليه السلام) مى ناميدند، و پيدايش اين گروه در عصر رسول خدا نتيجه سفارش هاى آن حضرت درباره اميرمؤمنان على(عليه السلام) بوده است، يعنى سفارش ها و ستايش هاى پيامبر(صلى الله عليه وآله) از على(عليه السلام)سبب شد كه گروهى در حيات رسول خدا(صلى الله عليه وآله)به على(عليه السلام) مهر ورزيده و او را پس از پيامبر، رهبر و اسوه و الگوى خود بدانند.

از اين جهت بايد گفت پيامبر نخستين كسى است كه بذر تشيع را پاشيد و مردم را به گرايش به على(عليه السلام)دعوت كرد و نام پيروان او را «شيعه» نهاد، گواه اين مطلب روايات فراوانى است كه شمار آنها به چهل حديث مى رسد كه در آنها از پيروان على به نام «شيعه على» نامبرده شده است ولى در اين صفحات محدود، ما را ياراى نقل متون اين چهل حديث كه همگى در كتب اهل سنت آمده است، نيست، ناگزير به نقل برخى از آنها به عنوان نمونه اكتفا مى كنيم:

١. جابر بن عبدالله مى گويد: خدمت پيامبر(صلى الله عليه وآله) بوديم كه على(عليه السلام) وارد شد و پيامبر چنين گفت:«والّذى نَفْسى بيده إنّ هذا وشيعته لهم الفائِزُونَ يَوم القيامةِ;