فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٦٥ - آيه ولايت

شگفت است كه برخى نويسندگان اهل سنت مى خواهند اين احاديث را بر خلفاى راشدين و گروهى از خلفاى بنى اميه همچون معاويه و يزيد و عبدالملك مروان و وليد تطبيق كنند كه برخى از آنها به قتل صحابه رسول خدا و شرابخوارى در خانه كعبه شهرت دارند.[١]

آيه ولايت

از آياتى كه به اعتقاد اكثر مفسران درباره امام على(عليه السلام) نازل شده است، آيه زير مى باشد كه همراه آيه بعدى از نظر خوانندگان مى گذرانيم:

(إنّما وَلِيُّكُمُ اللهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَهُمْ راكِعُونَ* وَمَنْ يَتَوَلَّ اللهَ وَرَسُولَهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا فَإنَّ حِزْبَ اللهِ هُمُ الْغالِبُونَ).[٢]

«ولى و سرپرست شما، خدا و پيامبر و كسانى هستند كه ايمان آورده اند، همان كسانى كه نماز را بر پا مى دارند و در حال ركوع، زكات مى دهند، و هر كس خدا و فرستاده او و افراد با ايمان را سرپرست خود سازد، به راستى كه حزب خدا پيروز است».

شأن نزول آيه را بسيارى از مفسران و اهل حديث چنين نقل كرده اند:

سائلى وارد مسجد شد و درخواست كمك كرد، كسى به او چيزى نداد، على(عليه السلام) در حالى كه در ركوع بود، با انگشت كوچك خود كه انگشترى در آن بود، به فقير اشاره كرد تا انگشترى را از دست او درآورد. او انگشترى را از دست