فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٥٦٠ - ٧ ابوالحسن ناشى (٢٧١ ـ ٣٦٥)

٦. ابن قبه رازىوى محمد عبدبن الرحمن مكنى به ابوجعفر، متكلمى عالى مقام و نيرومند در علم كلام است. و كتابى در كلام نوشته و ابن بطه حديث را از او فرا گرفته است، زيرا در فهرست خود مى گويد: من از محمد بن عبدالله بن قبه، اخذ حديث كرده ام. ابن نديم مى گويد: ابن قبه از متكلمان حاذق شيعه و داراى كتابهايى چون «الانصاف فى الامامة» و «كتاب الامامة» است.[١]

علامه در خلاصه، او را انسانى حاذق و شيخ اماميه در عصر خود دانسته است.(٢)

٧. ابوالحسن ناشى(٢٧١ ٣٦٥)

نام او على بن وصيف است و نجاشى او را به عنوان شاعر و متكلم معرفى كرده و از شيخ خود مفيد نقل مى كند: او كتابى در امامت دارد. شيخ طوسى مى گويد: او شاعرى زيبا سخن و متكلمى برجسته است و كتابهايى چند دارد.[٢]

ابن خلكان مى گويد: او از شعراى محبّ اهل بيت(عليهم السلام) است و قصائدى در حق آنان سروده است. علم كلام را از ابى سهل اسماعيل بن على بن نوبخت، آموخت و از بزرگان شيعه به شمار مى رود و آثارى دارد. ابن كثير مى گويد: او متكلمى برجسته و از بزرگان شيعه است، بنابراين او از متكلمان قرن چهارم به شمار مى رود.[٣]