فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٠٨ - ٨ عدالت همه صحابه

آياتى كه در سوره آل عمران[١] و سوره حشر[٢] آمده، همگى گواهى مى دهند كه پيامبر(صلى الله عليه وآله) در دعوت خود پيروز گشت و توانست جزيرة العرب را در حد امكان از لوث الحاد و شرك، پاكسازى كند.

از آيات بگذريم، سخنان اميرمؤمنان، و فرزند عابد و زاهد أو على بن الحسين(عليهما السلام) در ستايش صحابه، بهترين حجّت بر عقيده شيعه است كه هرگز آنان، همه صحابه را به يك ديده ننگريسته، بلكه در عين ستايش مجموع، آحادى را از آنها استثنا مى كنند. اينك ما يكى از سخنان اميرمؤمنان(عليه السلام) را ترجمه مى كنيم تا روشن شود، موضع امام(عليه السلام) درباره ياران پيامبر چه بوده و همان نيز موضع علماى اماميه است كه پيوسته افتخار پيروى از آن حضرت را دارند.

امام آنگاه كه مردم عراق را به جهاد دعوت مى كند و آنان را سست و بى اراده مى بيند در خطبه خود، چنين مى گويد:

«كجا رفتند برادران من كه راه را رها نكردند و به سوى حق شتافتند؟ كجا رفتند شخصيت هايى مانند «عمار» يا «ابن التيهان» و يا «ذوالشهادتين»؟ كجا هستند همانندان آنها، برادرانى كه پيمان بستند تا سر حد مرگ در راه خدا بجنگند و سرهاى بريده آنان براى تبهكاران برده شد؟ چه بسيار مشتاق ديدار برادرانى هستم كه قرآن را خواندند و به محكمات آن عمل كردند، و در فرائض آن انديشيدند و آنها را به پا داشتند، سنّت را زنده كردند و بدعت را ميراندند، به جهاد در راه خدا خوانده شدند و آن را اجابت كردند و با رهبر پيمان بستند و از او پيروى كردند.[٣]