فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٩٠ - ٥ آيه منسوخ است!

٢. فقط در عمرة القضا حلال شده است

٣. مباح بوده و در سال هشتم (عام الفتح) حرام شده است.

٤. در جنگ اوطاس حلال شده و بعداً منسوخ گشته است.[١]

پاسخ: اوّلاً: قرآن، يك دليل قطعى است و هرگز نمى توان آيه اى را با خبر ظنى نسخ كرد. حتى با خبر واحد صحيح نيز نمى توان به نسخ آيه پرداخت. روشن ترين گواه بر اين كه دليل قاطع بر نسخ نيست، اختلاف در كيفيت تحليل و تحريم است.

ثانياً: بسيارى از ياران پيامبر، پس از رسول خدا از اين قانون استفاده كرده و ازدواج موقت داشته اند و كراراً مى گويند: «إنّ الله أنزل المتعة وما نسخها بآية أخرى وأمرنا رسول الله بالمتعة وما نهانا عنها، ثم قال رجل برأيه».[٢]

ثالثاً: اگر واقعاً در عصر رسول خدا منسوخ گشته، چرا خليفه دوم، تحريم آن را به خود نسبت مى دهد و آشكارا در بالاى منبر مى گويد: «متعتان كانتا على عهد رسول الله وأنا أنهى عنهما وأعاقب عليهما: متعة الحج و متعة النساء».[٣]

«دو متعه در زمان رسول خدا جايز و حلال بود ومن از آنها جلوگيرى مى كنم و انجام دهنده آنها را مجازات مى كنم: تمتع در حج و متعه زنان».

متكلم اشعرى قوشچى سه چيز را ياد كرده كه عمر آنها را تحريم مى كند كه سومى آنها«حىّ على خير العمل» در اذان است.[٤]