فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٠٣ - ٢ تشيع وعبدالله بن سبأ

احمد امين مصرى در كتاب «فجرالاسلام» بيش از همه در اين مورد گرد و خاك به راه انداخته و پيدايش شيعه را به او مستند كرده است. بالأخره نويسندگان معاصر مصرى و سورى بدون تحقيق اين نوع اشتباه را ناآگاهانه دنبال كرده اند.

در اين مورد چند سؤال مطرح است:

١. آيا پذيرفتنى است يك فرد يهودى تبار، در زمان خلافت عثمان، اسلام بياورد و بزرگانى از صحابه و تابعان را فريب دهد و گروهى را به مدينه بياورد تا بر خليفه بشورند و آنان نيز بريزند و خليفه را در خانه اش بكشند و كسى هم در مقابل اين فرد يهودى تبار، قد علم نكند؟

آنان كه تاريخ زندگى عثمان را خوانده اند،مى دانند كه هجوم به خانه او، مولود عملكرد سيزده ساله او بود كه تمام مهاجران و انصار را از مقام هاى سياسى خود، بركنار كرد و به جاى آنان، امويان را منصوب نمود و بيت المال را بدون حساب و كتاب، ميان بستگان خود تقسيم كرد. تاريخ، نام هاى استانداران و فرمانداران طبقه سوم را ضبط كرده و همگى از بنى اميه و از آزادشدگان دوران فتح مكه بوده اند.

از آن جمله وليد بن عُقْبه، استاندار كوفه، معاوية بن ابى سفيان، استاندار تمام شامات، عبدالله بن سعد ابى سرح، استاندار مصر، عبدالله بن عامر بن كريز، استاندار بصره بودند. آنگاه كه شكايت مردم كوفه از وليد بن عقبه بالا گرفت عثمان او را از استاندارى كوفه عزل و سعيد بن عاص را به جاى او منصوب كرد كه او هم از امويان بود. در حقيقت همه ولايات، استان ها، در اختيار أمويان و طلقا بوده است كه همگى از نزديكان خليفه به شمار مى رفتند.