مصر تسليم شدند. در يكى از اين مواضع، سربازان از فرمانده‌شان با تمسخر پرسيدند كه هدف مبارزه تا مرگ براى برپايى ماساداى ديگر بود؟! با حالت سازش به آنان پاسخ داده شد:
در برابر دوربين‌هاى تلويزيون مصر لبخند بزنند. اما سربازان اسرائيلى كه در اثناى عمليات لبنان دست به انتحار زدند، ظاهراً به دليل نا اميدى از جنگ و هزينه‌هاى كمرشكن آن بود، چون آنان در يك موضع محاصره قرار نداشتند، بنابراين انتحار آنان نه به خاطر حكومت و آرمان صهيونيسم بلكه در اعتراض به حكومت و آرمان صهيونيسم بود. تعداد سربازانى كه به هنگام مواجهه با فشارهاى روانى و عوامل ناشى از تلاش براى خاموش كردن انتفاضه همانند از پا افتادگى دست به انتحار مى‌زنند به طور قابل ملاحظه‌اى رو به افزايش است و تاكنون چند كميته تحقيق براى مطالعه اين موضوع تشكيل شده‌است. اين پديده به مهاجران فلاشا و شوروى نيز كشيده شده، چرا كه اخيراً مشاهده شده ميزان انتحار ميان آنان به دليل سرخوردگى كه در حكومت صهيونيستى از آن رنج مى‌برند و نيز شكست آنان در تحقق رؤياها و آرزوهايشان افزايش يافته است.
د) با شعله‌ور شدن انتفاضه، صهيونيست‌ها از پايان در چارچوب واقعه انتحارى ماسادا سخن نمى‌گويند. «يهودشفاط مركبى» و «آرييل شارون» از پايان رژيم صهيونيستى سخن گفتند، ولى به ماسادا اشاره نكردند بلكه به بالگردى كه بقيه شهرك نشينان را از بام سفارت آمريكا به طور كامل و مانند آنچه در ويتنام اتفاق افتاد، نجات خواهد داد، اشاره نمودند.
داستان ماسادا حتى در نظر برخى باستان‌شناسان خرافات است و افسانه‌اى ساختگى است، چرا كه نمى‌توان از نظر تاريخى اكتشافات باستانى را كه اين داستان به آن استناد مى‌كند، به عنوان دليل ذكر كرد:
الف) تنها منبع اين داستان «يوسيفوس» است كه وى يك نويسنده است نه مورخ. در زمان فرماندهى وى بر پادگان جليل- كه به تصرف روميان درآمده بود- سربازانش پس از تصميم جمعى بر انتحار، وى را مجبور به فرار و پنهان شدن در يك غار نمودند.
وى ناچار به موافقت با آنان شد، و حتى بر اساس قرعه‌اى كه انجام شد، خود بر عمليات انتحارى نظارت داشت. وقتى نوبت به خودش رسيد، سرباز بازمانده وى را قانع كرد كه‌