پوزيتيويستى و الگوهاى مادى معرفت شناختى سكولاريسم و نيز تفسيرهاى حلول‌گرايانه تحت اللفظى از عهد قديم، جنبش‌هاى مشيحانى با هدف تبديل انديشه بازگشت از انتظار مجازى دينى به بازگشت عملى، يعنى شهرك نشينى ظهور كردند. با بالا گرفتن جنبش امپرياليسم، انديشه‌هاى صهيونيسم شروع به رسوخ در ميان يهود نمود. به ويژه اينكه اين امر همزمان با ضعف يهوديت حاخامى ارتدوكسى (كه تبعيد را به عنوان حالت هميشگى پذيرفته بود)، رخ داد. سرانجام صهيونيسم در اواخر قرن نوزدهم ميان يهوديان ظهور كرد. اين جنبش آنچه از ميراث دينى يهود را كه با اهداف سياسى صهيونيسم سازگاربود برگرفت و بر گفتمان دينى چيره شد و همه مفاهيم دينى مجازى را به مفاهيم قومى لفظى مبدل ساخت.
صهيونيسم نوعى ازنگاه به تاريخ را مطرح ساخت كه سرچشمه آن پندار به سربردن جبرى يهوديان در وضعيت تبعيد از زمان تخريب هيكل تاكنون بود. از اين رو اگر آنان به حال خود رها شوند بى‌ترديد به فلسطين باز خواهند گشت؛ وجود يهود به صورت گروههاى پراكنده در جاى‌جاى جهان حالتى موقت و گذراست. اين وضعيت پلى است كه قوم يهود از آن به فلسطين مى‌روند. از طرفداران اين نظر بن‌گوريون و نمايندگان صهيونيسم شهرك‌نشين بودند. اما تمامى صهيونيست‌ها بر اين عقيده نيستند. به عنوان مثال صهيونيسم قومى معتقد است كه وجود گروههاى يهودى در خارج از فلسطين امرى موقت نبوده بلكه حقيقتى ثابت است و اين گروهها به اسرائيل به عنوان موطن و سرزمينى كه همه يهود به آن مهاجرت كنند نياز ندارند بلكه به آن به عنوان يك مركز معنوى نيازمندند. پس در اينجا تبعيد حالتى فرهنگى است و از اين رو درمان اين حالت نيز با راههاى فرهنگى ممكن است.
يهوديان پس از برپايى اسرائيل به سرزمين موعود نشتافتند و آنگونه كه صهيونيست‌ها انتظار داشتند، تبعيديان در آنجا گردهم نيامدند. يعنى يهوديت حتى بعد از برپايى حكومت صهيونيستى همچنان يهوديت دياسپورا است. لذا جالوت (تبعيد جبرى)، «تيفوتسوت» (تبعيد اختيارى) ناميده مى‌شود. اين تناقضى عميق در اين اصطلاح است. ايالات متحده تهديد جديدى براى انديشه تبعيد به شمار مى‌رود چراكه اين كشور مركز جذب بسيارى از يهوديان جهان مى‌باشد. جمعيت‌هاى يهودى از شرق اروپا (يهوديان ييديشى) و ديگر يهوديان از