١٦. رواج برخى تصويرها كه واقعيت را انحصارى مى‌كند:
در ارتباط با اقدام قبلى، يعنى شمايل‌سازى، تلاش مى‌شود برخى تصويرهاى مجازى رواج يابد كه واقعيت را انحصارى و آن را به طرحى صهيونيستى ترجمه مى‌كنند. اسرائيل درنده‌ترين حكومت است كه بيشترين سلاح و قدرت نظامى را دارد، اما در تصويرى كه رواج مى‌يابد بايد اسرائيل صاحب حق و صلح طلب معرفى شود كه از خويش دفاع مى‌كند.
تمامى اينها به تصوير مجازى داود و طالوت ترجمه شده، به طورى كه اسرائيل، داوود كوچك است كه تنها مجهز به منجنيق است. اين داود برضد طالوت ددمنش و سراپا مسلح كه به وى حمله‌ور شده مى‌جنگد (جالب است كه انتفاضه ١٩٨٧ امور را واژگون كرد، چون فلسطينى‌ها مسلح به منجنيق بودند اما اسرائيلى‌ها طالوت سراپا مسلح بودند!).
از ديگر تصاويرى كه رواج يافته تصوير اسرائيل به عنوان نماد دموكراسى غربى است. اين امر مستلزم پنهان سازى تمامى اقدامات سركوب گرانه و تروريستى آنان مى‌باشد. همچنين از ديگر تصويرها ارائه اسرائيل به عنوان الگوى توليد و شايستگى است. اين نيز نيازمند پنهان‌سازى كمك‌هاى غرب است كه به اين جامعه گسيل مى‌شود.
١٧. تغيير دستاويزها و گونه گون سازى آنها متناسب با تغيير مخاطب:
گفتمان نيرنگ‌آميز صهيونيستى و توان او در تغيير چهره‌آفتاب پرست صفتش، در تبليغات صهيونيستى كه به سرعت تغيير چهره مى‌دهند آشكار مى‌گردد. به عنوان مثال در مرحله پيش از اعلاميه بالفور، تبليغات صهيونيستى بر نياز يهود به سرزمين قومى در هر نقطه از جهان، تأكيد مى‌كرد. با تعيين استراتژى امپرياليستى انگليس و با تصويب طرح تقسيم حكومت عثمانى فقط فلسطين (نه جاى ديگرى) سرزمينى شد كه يهوديان مى‌توانند در آن زندگى كنند ( «شمايل سازى»).
قبل از سال ١٩٤٨ م سخن از لزوم تقسيم فلسطين با اعراب بود؛ اما بعد از اين تاريخ اين سخن كاملًا محو شد. از اين پس ديگر سخن از تقسيم، افراطگرايى و تروريسم و تهديد كننده بقاى يهوديان بود. با اين حال مشاهده مى‌شود تبليغات صهيونيستى- اسرائيلى تا سال ١٩٥٦ م موضع دفاع از يهوديت و حكومت يهودى را به خود گرفت بدون آنكه به صبغه قومى‌