وابستگى سياسى وجود داشت، «منسه» «١» عبادت آشورى را به منظور اظهار كرنش در برابر آشوريين وارد يهود كرد.
از جالب‌ترين مثال‌ها براى تعدد معابد، معبدى به نام «أونياس» «٢» مى‌باشد. اين معبدى است كه كاهن اعظم يهودى «اونياس چهارم» كه از منصب خود در فلسطين عزل شد و به همراه برخى سربازان يهودى به مصر گريخت بنا نهاد.
احتمال مى‌رود كه اين سربازان پس از ورود به مصر به عنوان مزدوران حكام فعاليت «٣» مى‌كردند. به ظاهر اين هيكل با توصيه سلسله بطلميوس‌ها (حاكمان مصر) در عصر بطلميوس ششم (١٨١- ١٤٥ ق. م) ساخته شد تا مركزى براى يهوديان مصر ايجاد شود و اين مركزى براى وفادارى آنان باشد و آنان را از هيكل فلسطين كه وابسته به سلوكى‌ها است دور كند. به اونياس و سربازانش زمينى براى سكونت دادند تا از عايدات آن امرار معاش كنند. اين هيكل در ليونتوپوليس واقع در نزديكى هليوپوليس به جاى هيكل مصرى الهه باشت بنا نهاده شد.
اونياس به پيشگويى أشعياء (١٩/ ١٨/ ١٩) استناد كرد كه گفته بود در وسط سرزمين مصر قربانگاهى براى خدا بنا خواهد شد. وى تلاش كرد بدينوسيله به معبد خود مشروعيت دينى ببخشد، و خودش كاهن اعظم آن شود.
بسيارى از يهوديان در پادگانى نظامى كه به دور معبد كشيده شده به عنوان سربازان مزدور كار مى‌كردند. اين هيكل به شكل قلعه‌اى بنا شد كه ديوارى به گرد آن كشيده شده بود. شايد علت اين امر صبغه مبارزه‌اى شهرك‌نشينى باشد. هر چند اين معبد از لحاظ معمارى با هيكل قدس متفاوت بود، اما همان ظرف‌هاى مخصوص مناسك در آن وجود داشت، و فانوسى به جاى شمعدان «مينوراه» از سقف آن آويزان بود. بطلميوسيان به كاهنان اين هيكل قطعه‌اى زمين داده بودند تا از عايدات آن امورات زندگى خود را بگذرانند.
هيكل اونياس همان معبد «سيناجوج» نبود، بلكه هيكلى مركزى براى اداى شعاير عبادت قربانى بود، و هدف از آن جايگزينى آن به جاى هيكل فلسطين بود. همچنين يهوديان در