ترتيب از آنان پول بيشترى بگيرد. پس از اعلام تأسيس حكومت، اين رژيم به تدريج به حكومتى مبدل گرديد كه حيات آن وابستگى مستقيمى به كمك‌هاى خارجى داشت. اين كمك‌ها به اين اعتبار گسيل مى‌شد كه اين حكومت كاركردى است و در حال ايفاى وظيفه خود مى‌باشد. پس اسرائيل حكومت مزدور است.
با توجه به دلايل فوق مى‌بينيم بسيارى از يهوديانى كه در اسرائيل (فلسطين) شهرك نشين مى‌شوند با انگيزه سودجويى، نه با ايده‌هاى دينى يا ايدئولوژيك وارد فلسطين مى‌شوند. مهاجرت يهوديان كشورهاى عربى پس از سال ١٩٤٨ م. در همين راستا قابل تفسير است. چون آنان هرگز بخشى از جنبش صهيونيسم (چه در شكل شهرك نشين و چه اسكانى) نبوده‌اند، بلكه به منظور حركت اجتماعى در فلسطين ساكن شدند.
با تغيير وضعيت اقتصادىِ شهرك‌هاى صهيونيستى از مرحله صرفه جويى اقتصادى به رفاه و مصرف گرايى پس از سال ١٩٦٧ ميانگين اين رويكرد در بيرون و درون شهرك‌هاى صهيونيستى افزايش يافت. در درون شهرك‌ها سياست «روش قطان» يعنى «سر كوچك» اتخاذ شد. يعنى سر كوچكى كه بر جسمى بزرگ قرار دارد كه دست از خوردن و مصرف گرايى بر نمى‌دارد. همچنين در خارج، به ويژه در اعضاى تنها ذخيره بشرى يهود موافق با مهاجرت- يعنى يهوديان اتحاد جماهير شوروى سابق- اين رويكرد افزايش يافت. چون متوسط سكولارى سازى در روسيه موجب شد آنان به مهاجرت به فلسطين به عنوان تنها ابزار براى تحقق حركت اجتماعى خود بنگرند. هزاران تن از اين مزدوران بين سالهاى ١٩٧٠ تا ١٩٩٠ روانه اسرائيل شدند، اما بر همگان آشكار است كه اين مهاجرت كاملًا سودجويانه بود.
يكى از سازمانهاى يهودى، مهاجرِ يهودى نمونه را فردى توصيف كرد كه به دليل فرار از ظلم و ستم مهاجرت نكرده، بلكه با اراده خود و با انگيزه‌هاى غير عقيدتى مهاجرت كرده است. در گزارش ديگرى كه از سوى شوراى معبدهاى يهودى در نوامبر ١٩٧٤ منتشر شد همين ويژگى مورد تأييد قرار گرفت. «هر چند آمريكايى‌ها به تلاش براى مهاجرت يهوديان اتحاد جماهير شوروى به عنوان تلاش براى نجات بقاياى ملت يهود در آن منطقه مى‌نگرند اما مهاجران شوروى به اين اوهام رمانتيكى يا شعارهاى صهيونيستى اعتقادى ندارند» در شماره‌