فصل چهارم: رمزگشايى از گفتمان نيرنگ‌آميز صهيونيسم‌ همان گونه كه در پيش گفتيم، گفتمان صهيونيستى به دليل استفاده از شيوه‌هاى گفتمانى متعدد و مبهم، گفتمانى نيرنگ‌آميز و ناهمگن است. برخى از اين شيوه‌ها عبارت بودند از:
الف) به كارگيرى نامهايى با مصداق‌هاى متفاوت؛ ب) نامهايى كه دلالت بر يك معنا دارند؛ ج) واژگانى با معناى مبهم كه گرايش‌ها و مفاهيم نژادپرستانه صهيونيستى را در خود نهان كرده‌اند؛ د) استفاده از توجيهات و اصول گوناگون و متفاوت و نپرداختن به بسيارى از زمينه‌ها در گفتمان صهيونيسم.
حال كه جوهره اين گفتمان مرموز در تجريد پديده از سياق تاريخى آن و جداسازى يافته از الگوى منتسب به آن و علت از معلول مى‌باشد، براى رمز گشايى از هر متن صهيونيستى نيازمند پيمودن مسير معكوس مى‌باشيم. از اين‌رو بايد از دستاويزها، چارچوب‌ها، خيال‌ها و دروغها فراتر رويم و آنچه در ميان سطور نهفته است را بخوانيم و نقطه چين‌ها را پر كنيم و تلاش كنيم به معناى حقيقى اصطلاحات و مفاهيم نهان در آنها دست يابيم. رابطه ميان نام‌ها و اشياء، علت و معلول، پديده و سياق تاريخى آن و رابطه ميان دانسته و الگو را مشخص كنيم.
تحقق اين هدف با تجزيه و تركيب دوباره اصطلاحات و متون ممكن مى‌شود. مى‌توان گفت تجزيه اصطلاحات عبارت است از فرآيند بازخوانى حقايق تاريخى و آمارى گذشته و حال، و ميزان مشابهت ادعاى صهيونيستى با واقعيت. اما تركيب اين فرآيند ايجاد پيوند ميان علت‌ها و معلول‌ها، پديده با سياق و يافته با الگو مى‌باشد.