اصطلاح در تفسير پديده نداشتن اصالت كه ويژگى جوامع شهرك نشين مى‌باشد موفق بوده است. اما از نيمه دهه پنجاه ميلادى سخن از اسرائيل به عنوان «مخلب القط» «١» براى استعمار غرب (اين اصطلاح بعداً در عبارت اسرائيل به عنوان حاملة الطائرات «٢» استمرار يافت) و «قاعدة للاستعمار الغربى» «٣» به ميان آمد. اين اصطلاحات تا اندازه‌اى به طبيعت كاركردى پديده صهيونيسم نزديك است.
گفتمان عربى در تلاش براى نامگذارى حكومت اسرائيل همچنان دچار بى ثباتى است، گاهى آن را «حكومت صهيونيستى» و گاهى «حكومت يهودى» مى‌نامد و برخى ديگر آن را «حكومت عبرى» مى‌خوانند. ما اصطلاح «حكومت يهودى» را به كار نمى‌بريم مگر اينكه سياق بحث ما را ناچار نمايد؛ چرا كه اين اصطلاح ارزش تشريح و يا تفسير پذيرى ندارد، چونكه نمى‌توان رفتار اسرائيل را با استناد به تورات و تلمود تفسير نمود. همچنين اصطلاح «حكومت عبرى» را به كار نمى‌بريم چون مفهوم و دلالتى ندارد و نيز تلاش مى‌كند تا حكومت صهيونيستى را عادى كند، چرا كه اين اصطلاح وجود فرهنگ و هويت عبرى با منافع قومى مشخص را براى اشغالگران لحاظ مى‌كند؛ در حالى كه اين امر تا اندازه زيادى اختلافى است. حكومت صهيونيستى هنوز ادعا مى‌كند كه حكومت تمام يهوديان جهان است، در حالى كه بدون شك اين حكومت جامعه مهاجرين غير مستقر است. هويت آن مشخص و تعريف نشده و هنوز سرزمين فلسطين را در اشغال دارد و بازگشت فلسطينى‌ها را نمى‌پذيرد. بنابراين ما به اسرائيل به عنوان «حكومت صهيونيستى» اشاره مى‌كنيم. در اين اصطلاح، «صهيونيسم» به معناى «استعمار اشغالگر و شهرك نشين‌صهيونيستى» است.
همچنين اين حكومت را «حكومت كاركردى» يا «حكومت صهيونيستى كاركردى» مى‌خوانيم.
برخى اصطلاحات مانند «فلسطين اشغالى»، «اجتماع صهيونيستى» و «رژيم صهيونيستى» توان تفسير زيادى دارند چرا كه تنها نشانه تلقى اعراب از پديده صهيونيسم نبوده، و به روشن كردن ساختار رژيم صهيونيستى بسيار نزديك‌اند. در فصل سوم اين اصطلاحات را مورد بحث قرار مى‌دهيم.