اراضى اشغالى سال ١٩٦٧ را خواستار مى‌شود. در اينجا اسرائيلى‌ها مسأله «منظور از سرزمينها» در قطعنامه را مطرح كردند. در متن انگليسى مصوبه اين شورا عبارت «سرزمين‌هايى» آمده، امّا در متن فرانسوى «اين سرزمينها» ذكر شده. طبيعى است كه يهوديان متن انگليسى را ترجيح مى‌دهند چون «سرزمين» را بى گرايش مى‌سازد و مرزهايش را سلب مى‌كند، در نتيجه تمامى‌ گفتمان صهيونيستى ٧١ ١٤. نوسان عمدى و مستمر ميان بالاترين سطوح تعميم و تجريد و پايين‌ترين سطوح تخصيص:
ص : ٧١ اين سرزمين قابل مذاكره و چانه زنى خواهد بود.
فرآيند بى گرايش سازى ظاهرى اصطلاحات در سخن صهيونيست‌ها پيرامون «پيشرفت» در منطقه و تبديل اين بيابان به مرزعه‌هاى سرسبز و ... آشكار مى‌گردد؛ بى آنكه مشخص گردد اين پيشرفت به سود چه كسى و به زيان چه كسى صورت مى‌گيرد. مارتين پوپر در پيامى كه براى گاندى ارسال كرد، از حيله‌اى مشابه استفاده كرد. وى براى توجيه هجوم صهيونيستى چنين نوشت: «سرزمين براى كسى است كه آن را آباد مى‌كند». گويا شهرك‌نشينان صهيونيست تنها كشاورزانى صلح طلب‌اند كه زمينى را پيدا كرده و با تحمل رنج‌ها آن را شخم‌زده و در آن كشت و كار كرده‌اند! در حالى كه اعراب (فرومايه) عرصه را بر آنان تنگ مى‌كنند! در اين عبارات اصول نزاع به طور كامل كنار گذاشته مى‌شود و از اصطلاحاتى به ظاهر بى‌طرفانه و ليكن در واقع حذف كننده عنصر تاريخ استفاده شده است.
٦. استفاده از اصطلاحات دينى يهود در سياق‌هاى تاريخى و زمانى:
اين حيله بلاغى نيز تلاشى است براى جدا كردن پديده از سياق تاريخى خود. با توجه به اهميت و رواج زياد اين طرفند شايسته است كه به طور مستقل مورد بررسى قرار گيرد.
مى‌توان گفت گفتمان دينى و حلول گرا «١» خدا و ملت را از يكديگر جدا نمى‌كند. به همين دليل ميان تاريخ زمانى و تاريخ مقدس و نيز ميان مطلق و نسبى تفاوتى قائل نيست. گفتمان صهيونيستى هنگام اشاره به فلسطين به عنوان سرزمين مقدس يا «سرزمين موعود» و يا «اسرائيل» «٢» در واقع همين شيوه را به كار مى‌برد. به كارگيرى اين اصطلاحات دينى در سياق زمانى، نوعى استمرار به وجود مى‌آورد كه بيرون از چارچوب تاريخ قرار مى‌گيرد. واقعه خروج عبرانى‌ها از سرزمين تبعيد يعنى مصر و صعود آنان به سرزمين كنعان الگويى‌