اين امر كاملًا قابل پيش بينى است. هر چند در شريعت يهود ازدواج مختلط «١» حرام شده است. اما يهوديان با اعضاى ديگر ملل ازدواج كرده‌اند، چون آنها ملتى بودند با زندگى ابتدايى كه از نقطه‌اى به نقطه ديگر منتقل مى‌شدند و نياكان آنان (اسلاف وعبرانيها) از بابل آمده بودند. يهوديان با ريشه سامى- عربى، هنگامى كه به كنعان رسيدند با حيثى‌ها، از ريشه ارمنى، ازدواج كردند. بى ترديد عبرانى‌ها در دوران اقامت خود در مصر (پس از مهاجرت يوسف و يعقوب) از تمدن و نژاد آنان اثر پذيرفتند. آنان به همراه وحدت نژادى (كه قدمت تاريخ به آن اشاره دارد) از مصر خارج شدند. موسى به هنگام خروج يا هجرت از مصر با زنى از مدين و سپس از كوشيه ازدواج كرد. عبرانى‌ها پس از نفوذ به سرزمين كنعان با كنعانى‌ها و ديگر اقوام سامى مقيم آنجا ازدواج كردند. جالب اين است كه مادر داوود (كه ماشيح پادشاه يهود از نسل او بوده است) طبق آنچه نقل شده يهودى نبود، يعنى در تعلق خود وى به ملت يهود ترديد وجود دارد. در عصر هلنى ميانگين ازدواج با غير يهود در سطح وسيعى صورت مى‌گرفته است.
يهوديت، ديانت تبليغى نيست، اما بسيارى از ملل را يهودى كرده است. حشمونى‌هاى يهودى يهوديت را به اجبار بر برخى ملل همسايه خود مانند ادومى‌ها «٢» و ايطورى‌ها تحميل كردند. همچنان قبائل خزر (نخبه حاكم) در شرايطى كه هنوز مبهم است يهودى شدند. در قرون وسطى كنيسه هر از گاهى ازدواج ميان يهود و مسيحى‌ها را تحريم مى‌كرد كه اين خود نشانه استمرار اين پديده است. اما در دوران جديد ميانگين ازدواج مختلط در آلمان و در دهه ٣٠ در روسيه (شوروى سابق) و ايالات متحده و اكثر كشورهايى كه ميانگين سكولاريسم در آنها افزايش يافته است، در بسيارى موارد به ٥٠% مى‌رسد و اين ازدواج مختلط موجب پاك (خالص) نماندن نژادى يهود شده است.
اختلافات نژادى ميان يهود در حكومت صهيونيستى كه «يهودى» ناميده مى‌شود به گونه‌اى آشكار است كه نمى‌توان در اين باره بحث و جدل نمود. يهوديان بور اشكناز و سياه فلاشا و يهوديان رنگين پوست بنى اسرائيل (كه از هند آمدند) نمى‌توانند نژاد واحد باشند.