٢. جمع آورى تبعيدشدگان: «١» «جمع آورى تبعيدشدگان» ترجمه عبارت عبرى «كيبوتس جاليوت» مى‌باشد. اين اصطلاحى دينى است كه صهيونيسم آن را براى اشاره به انديشه بازگشت و جمع‌آورى تمامى اعضاى گروههاى يهودى (در تبعيد و يا پراكنده در گوشه و كنار جهان) در فلسطين، وضع نمود. اين در حالى است كه گردآورى تبعيديان به پندار يهوديان سنتى ارتدوكس، آرمانى بلند است كه تنها با بازگشت ماشيح و با اراده الهى محقق مى‌شود. يهودى مؤمن بايد با صبر و شكيبايى منتظر بماند تا خداوند دستور بازگشت را بدهد.
اما صهيونيسم به عادت هميشگى، از اين انديشه فهمى لفظى داشت و آن را بنيان عقيده سياسى خود قرار داد. صهيونيسم وظيفه يهود دانست كه منتظر اراده الهى نباشد. بلكه بايد براى اين هدف خود دست به كار شوند. اين امر «تعجيل در پايان» ناميده مى‌شود كه به معناى شهرك‌نشينى يهوديان در فلسطين (اسرائيل) مى‌باشد. بر خلاف تمامى تلاش‌هاى سخت كوشانه صهيونيسم اين هدف تاكنون محقق نشده است. چه اينكه بيشتر اعضاى گروههاى يهودى كه گفته مى‌شود در تبعيد مى‌باشند، اين حالت فرضى را در خود احساس نمى‌كنند. از اين رو باقى‌ماندن در وطن خود را بر بازگشت به سرزمين موعود ترجيح مى‌دهند.
٣. تعجيل در پايان (دحيكات‌هاكتس) «٢» صهيونيسم‌سازى يهود:
«تعجيل در پايان» ترجمه عبارت آرامى «دحيكات‌هاكتس» و به معناى «فشار بر خداوند براى اجبار ماشيح به آمدن» مى‌باشد. در عبرى به كسانى كه در پايان تعجيل مى‌كنند «دوحاكى هاكتس» گفته مى‌شود. پس يهوديت حاخامى در يك بعد معتقد است كه بازگشت به سرزمين موعود در زمانى كه خدا مشخص مى‌كند و به شيوه‌اى كه خدا اراده مى‌كند انجام مى‌پذيرد و اين بازگشت اقدامى نيست كه با خواست انسان روى دهد. در تلمود (سفر اكتبوت) چنين آمده: «برنگرديد و تلاش نكنيد خداوند را مجبور كنيد». حاخام‌هاى صهيونيست به تلاش براى تعجيل در پايان و ايستادگى در برابر مشيت الهى متهم شده‌اند. نياز به ذكر اين نكته نيست كه صهيونيست‌ها تا اوائل قرن بيستم تلاش مى‌كردند اين اصطلاحات را با وجود محوريتى كه‌