١٢. معناكاوى متن:
از ديگر گامهاى مهمّ در فرآيند تجزيه و تحليل مفاهيم و اصطلاحات صهيونيستى، يادآورى طرح جامع و اساسى و يهودى شده صهيونيستى مى‌باشد (تعريف صهيونيسم به طور مركب و با تفسير پذيرى بيشتر). زيرا اين طرح سنگ‌بنا و مقوله‌هاى ثابت نهان در پس تمامى اصول و ديگر حيله‌هاى بلاغى صهيونيسم را شكل مى‌دهد. در مرحله بعد بايد اصطلاح يا مفهوم صهيونيستى را در سياق تاريخى‌اش قرار داد تا حقايق تاريخى به فرآيند تجزيه و تجريد مبادرت ورزند. سپس بايد آن را در الگوهاى تكرارپذير قرار داد. پس از اين مرحله محقق مى‌تواند به آنچه كه «عمليات معنا كاوى متن» مى‌ناميم مبادرت ورزد. يعنى متن را براى هرچه در آن نهفته و پنهان است و آشكار نمى‌شود (مسكوت گذاشته‌شده) به سخن درآورد؛ همچنين بايد پژوهشگر عبارات و اصطلاحات مختلف صهيونيستى را تجريدسازى كند تا به مقوله‌هاى ثابت موجود در وراى آنها برسد. سپس بار ديگر عبارات، متون و اظهارات در پرتو اين مقوله‌ها تركيب شوند (به طور كلى اين مقوله‌هاى ثابت امورى نيستند كه نياز به تخمين و يا تأمل زياد، داشته باشند چون پس از يك قرن شهرك‌نشينى صهيونيستى و پس از گذشت حدود نيم‌قرن از تشكيل حكومت، اين مقوله‌ها مسائل كاملًا آشكارى شده‌اند).
١٣. توليد اصطلاحات جديد:
از ارزنده‌ترين ابزارها براى رمزگشايى از اين گفتمان نيرنگ‌آميز صهيونيستى، توليد اصطلاحات جديدى است كه دقت، تفسير گرايى، شمول گرايى و تركيب‌پذيرى بيشترى دارند.
اين اصطلاحات از الگوى تحليلى و مركب جديدى ناشى مى‌شوند كه نه بر اصول غربى يا صهيونيستى بلكه بر نوع ادراك عرب از پديده‌ها و بر مبانى عربى متكى است. بايد از مرحله دريافت عبور، و با تجربه تمدنى و با هويت و فرهنگ خاص تمدنى خويش به سوى ابداع و نوآورى حركت كنيم؛ همان كارى كه كشاورزان فلسطينى در پايان قرن گذشته در رويارويى با شهرك نشينان صهيونيست انجام دادند. آنان به شهرك نشينان «كاشف» يا «حالوتيسم»» نام ننهادند. (همان كارى كه امروزه ما عينى گرايان جدا شده از هويت خود انجام مى‌دهيم) بلكه‌