جاى‌جاى جهان به اين نقطه سرازير شده‌اند. در اين ميان تنها اقليت اندكى به فلسطين روانه شده‌اند، دليلش هم اين بود كه دروازه‌هاى ايالات متحده به روى آنها بسته‌بود.
يهوديان ايالات متحده به اسرائيل نه به عنوان وطنى قومى بلكه به عنوان «وطن اصلى» يا «زادگاه» مى‌نگرند. همانطورى كه آمريكايى‌هاى ايرلندى الاصل به ايرلند به عنوان زادگاه مى‌نگرند. اما بر اساس اين نگاه آمريكا سرزمين تبعيد نيست بلكه مكانى است براى آن دسته از اعضاى گروههاى يهودى جوياى فرصت‌هاى جديد كه به محض آنكه اراده كنند به آنجا مهاجرت مى‌كنند. هر چند ايالات متحده سرزمين موعود نيست كه رؤياهاى دينى آنها، رؤياهايى را كه به هر حال دچار ضعف شده‌اند محقق سازد، اين سرزمين دست كم «گلدن مدينا» «١» يعنى سرزمين طلايى است كه بخش بزرگى از آرزوهاى دنيايى آنان را برآورده ساخته است. مفهوم اين ديدگاه اين است كه يهوديان ايالات متحده سرزمين جديد خود را تبعيدگاه نمى‌دانند به همين رو در كتاب اخير «هوارد ساخار» با عنوان «دياسپورا» از ايالات متحده به عنوان يك مصداق سرزمين تبعيد ياد نمى‌كند، زيرا اين كشور سرزمين جديد قومى آنان مى‌باشد. همچنين طبق اين ديدگاه يهوديان به فكر بازگشت نمى‌باشند (چرا كه بازگشت تنها به سرزمين اصلى بايد صورت گيرد). جالب اين است كه حاخام مناحم شنيرسون و حاخام‌هاى گروه ضد صهيونيستى «ناطورى كارتا» حكومت اسرائيل را بخشى از سرزمين تبعيد به شمار مى‌آوردند! اما در اسرائيل نسل جديدى از صابرا ظهور كرده كه از جنبه روانشناسانه، يهوديان در تبعيد برايش قابل فهم نيست. اگر نيز چنين باشد احترام چندانى براى آنها قائل نيست. اين شكاف بين يهوديان جهان و يهوديان اسرائيل (يهوديان صابرا و غيره) مشكل بزرگى است كه انديشه صهيونيسم با آن مواجه است. جاذبه‌هاى ايالات متحده، شهرك‌هاى صهيونيستى را تهديد مى‌كند چرا كه شمار بسيارى از شهرك‌نشينان از جمله يهوديان صابرا به ايالات متحده مهاجرت مى‌كنند و وطن را براى رفتن به سرزمين تبعيد! ترك مى‌كنند. مهاجران اسرائيلى به ايالات متحده، دياسپوراى اسرائيلى نام گرفته‌اند.